Ὁ χῶρος αὐτὸς εἶναι ἀφιερωμένος σὲ ἐκείνη ποὺ ξανασυνάντησα μετὰ ἀπὸ 14.000 χρόνια περίπου, τότε ποὺ ἡ Θεὰ Ἀθηνᾶ εἶχε τὸν Τέττιγα, τὴν Νύμφη Δηϊάνειρα. Καὶ ἡ ὁποία μὲ ἐβοήθησε νὰ ἀκολουθήσω τὸν δρόμο τῆς ἔρευνας, τῆς ἀμφισβητήσεως καὶ τῆς ἀλήθειας. Ἡρακλῆς, ὁ υἱὸς τοῦ Διὸς καὶ τῆς Ἀλκμήνης, ἀπόγονος τοῦ Περσέως, τὸ ἄλλο μισὸ τῆς ἀρχέγονης παρουσίας μας, ὅταν τὸ ἀνθρώπινο γένος ἦτο ἑρμαφρόδιτο.
Δευτέρα 1 Ιουνίου 2026
Κυριακή 31 Μαΐου 2026
Τι ήταν οι Χατζήδες; Γιατί το ταξίδι τους ήταν σημαντικό; [μέρος 2ο] / What were the Hadjis? Why was their journey important? [part 2] / Cosa erano gli Hadji? Perché il loro viaggio è stato importante? [parte 2] / Что такое Хаджи? Почему их путешествие было важным? [часть 2]
Σάββατο 30 Μαΐου 2026
Τι ήταν οι Χατζήδες; Γιατί το ταξίδι τους ήταν σημαντικό; [μέρος 1ο] / What were the Hadjis? Why was their journey important? [part 1] / Cosa erano gli Hadji? Perché il loro viaggio è stato importante? [parte 1] / Что такое Хаджи? Почему их путешествие было важным? [часть 1]
Πέμπτη 28 Μαΐου 2026
Όλη η αλήθεια για την επιστολή του Αγίου Όρους στον Χιτλερ / The whole truth about Mount Athos' letter to Hitler / Tutta la verità sulla lettera del Monte Athos a Hitler / Вся правда о письме Афона Гитлеру
Ήταν "ναζί" οι Αγιορείτες μοναχοί;
Στα πλαίσια της μονοπώλησης της αντίστασης, την περίοδο 1941-1944, η αριστερά κατηγορεί όλους τους άλλους για "συνεργασία με τους ναζί". Μεταξύ αυτών και την Εκκλησία, προβάλλοντας ως βασικό επιχείρημα μια επιστολή των Αγιορειτών μοναχών προς τον Χίτλερ.
Τετάρτη 20 Μαΐου 2026
Επιτέλους η είσοδος του Βορείου Πόλου από το ρωσσικό διαστημικό σταθμό MIR.- η Κουφια γη !!! / Finally the entrance of the North Pole from the Russian space station MIR.- the Hollow earth !!! / Finalmente l'ingresso al Polo Nord dalla stazione spaziale russa MIR.- la Terra Cava!!! / Наконец-то вход на Северный полюс с российской космической станции МИР.- Полая Земля!!!

Το Αντάρτικο του Πόντου [μέρος 2] / Guerriglia del Pontus [part 2]/ Revolutionary struggle of the Pontus [parte 2] / Понтийский партизан [часть 2]
Τρίτη 19 Μαΐου 2026
Το Αντάρτικο του Πόντου [μέρος 1] / Guerriglia del Pontus [part 1] / Revolutionary struggle of the Pontus [parte 1] / Понтийский партизан [часть 1]
Παρασκευή 15 Μαΐου 2026
Τα άγνωστα ψηφιδωτά με τον Μέγα Αλέξανδρο, στην πόλη Khujand, του Τατζικιστάν / The unknown mosaics of Alexander the Great, in the city of Khujand, Tajikistan / I mosaici sconosciuti di Alessandro Magno, nella città di Khujand, in Tagikistan / Неизвестные мозаики Александра Македонского в городе Худжанд, Таджикистан.
Τρίτη 5 Μαΐου 2026
Τί απέγιναν οι Αρχιερείς Άννας – Καϊάφας και ο Πόντιος Πιλάτος / What happened to High Priests Annas - Caiaphas and Pontius Pilate / Cosa è successo ai sommi sacerdoti Anna - Caifa e Ponzio Pilato / Что случилось с первосвященниками Анной-Каиафой и Понтием Пилатом

Το κείμενο που ακολουθεί μνημονεύει μια από τις διάφορες παραδόσεις αναφορικά με τις τύχες του Πιλάτου και των Αρχιερέων Άννα και Καϊάφα, μετά την άδικη θανάτωση του Χριστού. Προέρχεται από χειρόγραφο της Ιεράς Μονής Ιβήρων, αντίγραφο του οποίου απόκειται στο Κελλί του Αγίου Γοβδελά του Πέρσου της αυτής Μονής, το οποίο αντέγραψε και εξέδωσε δίς ο Αγιορείτης (+) Ιερομόναχος Αβέρκιος το 1895 και 1896 στην Βάρνα.
Παρασκευή 17 Απριλίου 2026
Μια άγνωστη γενοκτονία Απάτσι στο Μεξικό στις αρχές του 1.800 / An unknown Apache genocide in Mexico in the early 1800s / Un genocidio sconosciuto degli Apache in Messico all'inizio del XIX secolo / Неизвестный случай геноцида апачей в Мексике в начале XIX века.
Για αιώνες, οι Απάτσι της Νοτιοδυτικής Αμερικής ζούσαν ως άγριοι, κινητοί πολεμιστές, επιτιθέμενοι σε ισπανικούς και αργότερα μεξικανικούς οικισμούς στα βόρεια σύνορα.
Τετάρτη 15 Απριλίου 2026
Η Ελένη του Πόντου , η τελευταία αντάρτισσα στα βουνά της Σάντας, της Μαρίας Μουσσίδου / Elena del Ponto, l'ultima ribelle sui monti di Santa, di Maria Moussidou / Helen of Pontus, the last rebel in the mountains of Santa, by Maria Moussidou / Елена Понтийская, последняя мятежница в горах Санта, картина Мария Муссиду
Σάββατο 11 Απριλίου 2026
Χάλκινη προσωπίδα αλλάζει τη χρονολόγηση της μεταλλουργίας στην αμερικανική ήπειρο, Μπουένος Άιρες, του Γιώργου Εχέδωρου / Bronze Visor Changes Dating of Metallurgy on the American Continent, Buenos Aires, by George Echedorou / La maschera di bronzo cambia la datazione della metallurgia nelle Americhe, Buenos Aires, di George Echedoros / Бронзовая маска меняет датировку металлургии в Америке, Буэнос-Айрес, автор Джордж Эчедорос
Παρασκευή 10 Απριλίου 2026
Αυτό δεν διδάσκεται στα σχολεία: Όταν μια «χούφτα» Κρητικοί κατατρόπωσαν 20.000 Τούρκους! / This is not taught in schools: When a "handful" of Cretans defeated 20,000 Turks! / Questo non viene insegnato nelle scuole: quando un "manciata" di cretesi sconfisse 20.000 turchi! / Этому не учат в школах: Когда "горстка" критян победила 20 тысяч турок!
Τρίτη 7 Απριλίου 2026
Ο Κροκόδειλος Κλαδάς, ο απελευθερωτικός του αγώνας και το οικτρό τέλος του από τους Τούρκους /The Crocodile Branch, his liberation struggle and his tragic end at the hands of the Turks / Il Ramo del Coccodrillo, la sua lotta di liberazione e la sua tragica fine per mano dei Turchi / «Крокодилья ветвь», её освободительная борьба и трагический конец от рук турок
Ο Κροκόδειλος ή Κροκόνδειλος ή Ακροκόδυλος ή Κορκόντυλος Κλαδάς (1425 - 1490) ήταν γιος του Θεοδώρου Κλαδά, αξιωματικού των Δεσποτών του Μυστρά και ο ίδιο αξι ωματικός ακολουθώντας τα αχνάρια του πατρός του.
Τρίτη 31 Μαρτίου 2026
Η μέρα που ένα Γερμανικό υποβρύχιο ξεβράστηκε σε παραλία της Αγγλίας μπροστά από το Queens Hotel / The day a German submarine washed up on an English beach in front of the Queens Hotel / Il giorno in cui un sottomarino tedesco si è arenato su una spiaggia inglese di fronte al Queens Hotel / День, когда немецкая подводная лодка села на мель на английском пляже напротив Квинс Отель
Ο τύπος του υποβρυχίου SM U-118 U-Boat είχε μήκος 81,5 m, ταχύτητα: 11,5 κόμβους (21,3 km/h) στην επιφάνεια και 7 κόμβους (13 km/h) στο βυθό, βάθος δοκιμής: 75 m. Σύνολο πληρώματος: 36 άνδρες.
Τετάρτη 25 Μαρτίου 2026
Ενας ξυπόλητος Αρχιμαδρίτης ο Φλουτσάκος, ευλόγησε μετά την δοξολογία 10.000 αρματωμένους στην Αρεόπολη και ξεκίνησαν την Επανάσταση / A barefoot Archimandrite, Floutsakos, blessed 10,000 armed men in Areopolis after the doxology and they began the Revolution. / Un archimandrita scalzo, Floutsakos, benedisse 10.000 uomini armati ad Areopoli dopo la dossologia, e da lì ebbe inizio la Rivoluzione. / После славословия босоногий архимандрит Флуцакос благословил 10 000 вооруженных мужчин в Ареополисе, и с этого момента началась революция.
Σάββατο 21 Μαρτίου 2026
H Προφητεία των Ινδιάνων Χόπι/ La profezia degli indiani Hopi/ The Prophecy of the Hopi Indians / Пророчество индейцев хопи
Κυριακή 8 Μαρτίου 2026
Το Αντάρτικο του Πόντου [μέρος 2] / Guerriglia del Pontus [part 2]/ Revolutionary struggle of the Pontus [parte 2] / Понтийский партизан [часть 2]
Τρίτη 3 Μαρτίου 2026
Το Αντάρτικο του Πόντου [μέρος 1] / Guerriglia del Pontus [part 1] / Revolutionary struggle of the Pontus [parte 1] / Понтийский партизан [часть 1]
Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2026
Σαν σήμερα στις 16 Φεβρουαρίου του 1922 ξεκινάει το ολοκαύτωμα του χωριού Μπέη Αλάν, στον Πόντο / In questo giorno, 16 febbraio 1922, inizia l'olocausto del villaggio di Bei Alan, nel Ponto / On this day, February 16, 1922, the holocaust of the village of Bei Alan, in Pontus, begins / В этот день, 16 февраля 1922 года, начинается холокост в деревне Бей Алан в Понте.
(Φωτ.: Βασίλης Καρυοφυλλίδης· εικ.: Χριστίνα Κωνσταντάκη)
Το ελληνικό χωριό Μπέη Αλάν ή Μπέιαλαν (10 χλμ βόρεια του Τσάμπασι και 35 χλμ ΝΑ των Κοτυώρων) είχε περίπου 100 σπίτια και περισσότερους από 500 κατοίκους. Υπαγόταν εκκλησιαστικά στη Μητρόπολη Κολωνίας και Νικόπολης και διοικητικά στην επαρχία Κερασούντας, αλλά ως επίνειό του είχε τα Κοτύωρα. Το χειμώνα οι κάτοικοί του το κατέβαιναν στην αγορά των Κοτυώρων, ενώ το καλοκαίρι προτιμούσαν το Τσάμπασι.
Τα ξημερώματα 15 προς 16 Φεβρουαρίου 1922 το χωριό κυκλώθηκε ξαφνικά από τους τσέτες του Τοπάλ Οσμάν, που συγκέντρωσαν σε ένα σπίτι τα γυναικόπαιδα και στη συνέχεια έβαλαν φωτιά.
Οι περισσότεροι άντρες του χωριού –σχεδόν στο σύνολό τους αντάρτες– γλίτωσαν, επειδή την ώρα της επιδρομής έλειπαν στα γύρω βουνά. Μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών, όσοι από αυτούς επέζησαν, ήρθαν στην Ελλάδα.
Συγκλονιστική μαρτυρία του ολοκαυτώματος του χωριού παρέδωσε στο βιβλίο του Νίκη χωρίς ρομφαία (1975), ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Σάββας Κανταρτζής:
Τα χαράματα, στις 16/29 Φεβρουαρίου 1922, ημέρα Τετάρτη, μια εφιαλτική είδηση, ότι οι τσέτες του Τοπάλ Οσμάν έρχονται στο χωριό, έκανε τους κατοίκους να τρομάξουν και ν’ αναστατωθούν. Οι άντρες, όσοι βρίσκονταν τη νύχτα στο χωριό, βιάστηκαν να φύγουν στο δάσος, όπου από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ακόμα, και τώρα πιο συστηματικά, είχαν τα λημέρια τους όλοι οι άντρες του χωριού για ασφάλειά τους. Άλλοι άντρες, που είχαν κρυψώνες σε σπίτια και σε σταύλους, τρύπωσαν σ’ αυτές και καμουφλαρίστηκαν έτσι που να μην τους υποπτευθεί κανείς.
Τα γυναικόπαιδα και οι γέροι κλείστηκαν στα σπίτια και περίμεναν με καρδιοχτύπι να δουν τι θα γίνει. Κανένας δεν έβαζε στο νου του ότι οι τσέτες μπορούσαν να κάνουν κακό σε γυναίκες, παιδιά και γέρους. Το πολύ πολύ, που υποπτεύονταν όλοι, ήταν να ψάχνουν για άντρες, να ζητούν χρήματα και χρυσαφικά, που ήταν η αδυναμία τους, και ν’ αρπάξουν πρόβατα, γίδες, αγελάδες και βόδια.
Δεν πέρασαν παρά λίγα λεπτά κι οι Τσέτες, περισσότεροι από 150, έμπαιναν στο χωριό κραυγάζοντας και πυροβολώντας. Τους ακολουθούσαν Τούρκοι χωρικοί από τα γειτονικά χωριά. Αυτούς τους είχαν μυήσει στο εγκληματικό σχέδιο τους και τους κάλεσαν για πλιάτσικο.
Μόλις μπήκαν οι συμμορίτες στο χωριό, η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε και ο ορίζοντας πήρε τη μορφή θύελλας που ξέσπασε άγρια. Με κραυγές και βρισιές, βροντώντας με τους υποκοπάνους τις πόρτες και τα παράθυρα, καλούσαν όλους να βγουν έξω από τα σπίτια και να μαζευτούν στην πλατεία – αλλιώς, απειλούσαν, θα δώσουν φωτιά στα σπίτια και θα τους κάψουν.
Σε λίγο, όλα τα γυναικόπαιδα και οι γέροι βρίσκονταν τρέμοντας και κλαίγοντας στους δρόμους. Κάποιες κοπέλες υποπτεύθηκαν από την πρώτη στιγμή το μεγάλο κακό που περίμενε όλους και δοκίμασαν να φύγουν έξω από το χωριό. Οι τσέτες πρόβλεψαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο και είχαν πιάσει από πριν τα μπογάζια, απ’ όπου μπορούσε να φύγει κανείς. Έτσι, μόλις έφτασαν, τρέχοντας, οι κοπέλες στα μπογάζια, δέχτηκαν, από τσέτες που παραμόνευαν, πυροβολισμούς στο ψαχνό. Μερικές έμειναν στον τόπο σκοτωμένες, ενώ οι άλλες τραυματίστηκαν και γύρισαν πίσω.
Οι φόνοι αυτοί αποκάλυψαν για καλά τους εγκληματικούς σκοπούς των συμμοριτών κι έγιναν το σύνθημα να ξεσπάσει το τρομοκρατημένο πλήθος των γυναικόπαιδων, που είχε ριχτεί στους δρόμους, σε ένα βουβό κι ασυγκράτητο κλάμα και σε σπαραξικάρδιες κραυγές απελπισίας. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν στάθηκε ικανό να μαλάξει την σκληρότητα του τεράτων που είχε διαλέξει ο Τοπάλ Οσμάν για την «πατριωτική» του εκστρατεία.
Σκληροί σαν ύαινες, που διψούν για αίμα, και διεστραμμένοι σαδιστές, που γλεντούν με τον πόνο και τα βασανιστήρια των θυμάτων τους, χύμηξαν μανιασμένοι στα γυναικόπαιδα και τους γέρους, κραυγάζοντας, βρίζοντας, χτυπώντας, κλωτσώντας και σπρώχνοντάς τους να μαζευτούν στην πλατεία.
Η πυρπόληση
Οι μητέρες αναμαλλιασμένες, κατάχλομες από το τσουχτερό κρύο και το φόβο, με τα βρέφη στην αγκαλιά και τα νήπια μπερδεμένα στα πόδια τους. Οι κοπέλες άλλες με τους γέρους γονείς κι άλλες με γριές ή άρρωστους αγκαλιασμένες, περιμαζεύτηκαν με τον χτηνώδη αυτόν τρόπο στην πλατεία σαν πρόβατα για τη σφαγή, μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από σπαραχτικές κραυγές και θρήνους και κοπετούς. Η πρώτη φάση της απερίγραπτης τραγωδίας του Μπέιαλαν έκλεισε, έτσι, θριαμβευτικά για τους θλιβερούς ήρωες του νεοτουρκικού εγκλήματος γενοκτονίας.
Όταν πια όλα τα γυναικόπαιδα κι οι γέροι μαζεύτηκαν στην πλατεία, οι τσέτες έβαλαν μπρος τη δεύτερη φάση της σατανικής τους επιχείρησης. Διάταξαν να περάσουν όλοι στα δίπατα σπίτια που βρίσκονταν στην πλατεία και τα είχαν διαλέξει για να ολοκληρώσουν τον εγκληματικό τους σκοπό. Η απροθυμία που έδειξε το τραγικό αυτό κοπάδι των μελλοθανάτων να υπακούσει στη διαταγή, γιατί ήταν πια ολοφάνερο ότι όλους τους περίμενε ο θάνατος, εξαγρίωσε τους συμμορίτες που βιάζονταν να τελειώσουν γρήγορα τη μακάβρια επιχείρηση. Και τότε, σαν λυσσασμένα θεριά, ρίχτηκαν στις γυναίκες, τα μωρά και τους γέρους, και με γροθιές, με κοντακιές και κλωτσιές έχωσαν και στρίμωξαν στα δύο σπίτια τα αθώα και άκακα αυτά πλάσματα, που ο αριθμός τους πλησίαζε τις τρεις εκατοντάδες.
Κι όταν, έτσι, ήταν σίγουροι πως δεν έμεινε έξω κανένας, σφάλισαν τις πόρτες, ενώ ο άγριος αλαλαγμός από τα παράθυρα, οι σπαραξικάρδιες κραυγές, το απελπισμένο κλάμα κι οι βοερές ικεσίες για έλεος και βοήθεια σχημάτιζαν μια άγριας τραγικότητας μουσική συναυλία, που ξέσκιζε τον ουρανό κι αντιβούιζε στα γύρω βουνά και δάση…
Και τώρα δεν έμενε παρά η τρίτη και τελική φάση της πατριωτικής… επιχείρησης των θλιβερών ηρώων-συμμοριτών του Τοπάλ Οσμάν. Δεν χρειάστηκαν παρά μια αγκαλιά ξερά χόρτα και μερικά σπασμένα πέταυρα (χαρτόματα) ν’ ανάψει η φωτιά. Και σε λίγο τα δύο σπίτια έγιναν πυροτέχνημα και ζώστηκαν, από μέσα κι απ’ έξω, από πύρινες γλώσσες και μαυροκόκκινο καπνό. Το τι ακολούθησε την ώρα εκείνη δεν περιγράφεται.
Οι μητέρες ξετρελαμένες έσφιγγαν, αλαλάζοντας και τσιρίζοντας με όλη τη δύναμη της ψυχής τους, στην αγκαλιά τα μωρά τους, που έκλαιγαν και κραύγαζαν «μάνα, μανίτσα!». Οι κοπέλες και οι άλλες γυναίκες με τους γέρους γονείς, τα παιδιά και τους αρρώστους, κραύγαζαν και αρπάζονταν μεταξύ τους σαν να ήθελαν να πάρουν και να δώσουν κουράγιο και βοήθεια, καθώς έπαιρναν φωτιά τα μαλλιά και τα ρούχα τους κι άρχισαν να γλύφουν το κορμί οι φλόγες. Κραυγές που ξέσκιζαν το λαρύγγι και τ’ αυτιά, φωνές μανιακές και κλάματα βροντερά, άγρια ουρλιαχτά ανθρώπων που έχασαν από τρόμο και πόνο τα μυαλά τους, χτυπήματα στα στήθη, στον πυρακτωμένο αέρα και στους τοίχους – χαλασμός κόσμου, ένα ζωντανό κομμάτι από την κόλαση στη γη! Αυτή την εφιαλτική εικόνα παρίσταναν, τα πρώτα λεπτά, τα δύο σπίτια που τα είχαν αγκαλιάσει οι φλόγες.
Μερικές γυναίκες και κοπέλες στον πόνο, τη φρίκη και την απελπισία τους, δοκίμασαν να ριχτούν από τα παράθυρα, προτιμώντας να σκοτωθούν πέφτοντας κάτω ή με σφαίρες από όπλο, παρά να υποστούν τον φριχτό θάνατο στην φωτιά.
Οι τσέτες που απολάμβαναν με κέφι και χαχανητά το μακάβριο θέαμα, έκαναν το χατίρι τους – πυροβόλησαν και τις σκότωσαν.
Δεν κράτησε πολλά λεπτά αυτή η σπαραξικάρδια οχλοβοή από τους αλαλαγμούς, τις άγριες κραυγές, τα τσουχτερά ξεφωνητά και το ξέφρενο κλάμα. Στην αρχή ο τόνος της οχλοβοής ανέβηκε ψηλά, ως που μπορούν να φτάνουν κραυγές, ξεφωνητά και ξελαρυγγίσματα από τρεις περίπου εκατοντάδες ανθρώπινα στόματα. Γρήγορα όμως ο τόνος άρχισε να πέφτει, ως που μονομιάς κόπηκαν κι έσβησαν οι φωνές και το κλάμα. Κι ακούγονταν μόνο τα ξύλα που έτριζαν από τη φωτιά και οι καμένοι τοίχοι και τα δοκάρια που έπεφταν με πάταγο πάνω στα κορμιά, που κείτονταν τώρα σωροί κάρβουνα και στάχτη κάτω στο δάπεδο, στα δύο στοιχειωμένα σπίτια το Μπέιαλαν.












