Η μνήμη της Αγίας Ιφιγένειας αναφέρεται επιγραμματικά στο «Μικρόν Ευχολόγιον ή Αγιασματάριον» έκδοση Αποστολικής Διακονίας 1956 μ.Χ., χωρίς άλλες πληροφορίες.
Ὁ χῶρος αὐτὸς εἶναι ἀφιερωμένος σὲ ἐκείνη ποὺ ξανασυνάντησα μετὰ ἀπὸ 14.000 χρόνια περίπου, τότε ποὺ ἡ Θεὰ Ἀθηνᾶ εἶχε τὸν Τέττιγα, τὴν Νύμφη Δηϊάνειρα. Καὶ ἡ ὁποία μὲ ἐβοήθησε νὰ ἀκολουθήσω τὸν δρόμο τῆς ἔρευνας, τῆς ἀμφισβητήσεως καὶ τῆς ἀλήθειας. Ἡρακλῆς, ὁ υἱὸς τοῦ Διὸς καὶ τῆς Ἀλκμήνης, ἀπόγονος τοῦ Περσέως, τὸ ἄλλο μισὸ τῆς ἀρχέγονης παρουσίας μας, ὅταν τὸ ἀνθρώπινο γένος ἦτο ἑρμαφρόδιτο.
Η μνήμη της Αγίας Ιφιγένειας αναφέρεται επιγραμματικά στο «Μικρόν Ευχολόγιον ή Αγιασματάριον» έκδοση Αποστολικής Διακονίας 1956 μ.Χ., χωρίς άλλες πληροφορίες.
Η μνήμη των τριών αυτών μαρτύρων, Ευψύχιου, Νέαρχου και Καρτέριου αναφέρεται στον Παρισινό Κώδικα 1578 και στον Πατμιακό 266 μετά της συνοδείας αυτών.
Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΚΟΜΝΗΝΩΝ (1081–1185) Η αναγέννηση της βυζαντινής πολεμικής μηχανής Πώς ο Αλέξιος Α΄, ο Ιωάννης Β΄ και ο Μανουήλ Α΄ αναδιοργάνωσαν τον στρατό της Ρωμανίας και επιχείρησαν να αποκαταστήσουν την αυτοκρατορική ισχύ. 1. Η κρίση του 1081 και η άνοδος του Αλεξίου Α΄ Όταν ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός ανέβηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο το 1081, η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αντιμετώπιζε μια εξαιρετικά δύσκολη στρατιωτική κατάσταση. Οι ήττες, οι εμφύλιες συγκρούσεις, η απώλεια εδαφών στη Μικρά Ασία και η οικονομική κρίση είχαν αποδυναμώσει τις στρατιωτικές δυνατότητες του κράτους. Η παλαιότερη στρατιωτική οργάνωση είχε υποστεί σοβαρές μεταβολές, ενώ η απώλεια μικρασιατικών περιοχών περιόρισε σημαντικές πηγές στρατολόγησης και προμήθειας πολεμικών ίππων. Η αυτοκρατορία έπρεπε να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα Νορμανδούς στη Δύση, Σελτζούκους και άλλες τουρκικές δυνάμεις στην Ανατολή, καθώς και Πετσενέγγους στα Βαλκάνια. Η ήττα στο Δυρράχιο το 1081 αποκάλυψε τις αδυναμίες του στρατεύματος. Ο Αλέξιος, ωστόσο, δεν εγκατέλειψε την προσπάθεια. Αναζήτησε νέες πηγές στρατολόγησης, αξιοποίησε συμμάχους και ξένους πολεμιστές και προσπάθησε να συγκροτήσει έναν περισσότερο αξιόμαχο στρατό. Η αναδιοργάνωση δεν πραγματοποιήθηκε μέσα σε μία ημέρα. Ήταν μια μακρά διαδικασία, η οποία δοκιμάστηκε σε πραγματικές πολεμικές επιχειρήσεις και συνεχίστηκε από τους διαδόχους του.
Le Figaro : Σε ανάκριση παραπέμπεται ο Michel Houellebecq για δηλώσεις σχετικά με τους μουσουλμάνους και τη «Μεγάλη Αντικατάσταση» Ο Μισέλ Ουελμπέκ διώκεται για συνέντευξη που παραχώρησε στο Front Populaire, το περιοδικό του Μισέλ Ονφρέ, τον Νοέμβριο του 2022. Ο 70χρονος συγγραφέας τέθηκε υπό επίσημη δικαστική έρευνα για συνέργεια σε υποκίνηση διακρίσεων, μίσους ή βίας. Ο συγγραφέας Μισέλ Ουελμπέκ τέθηκε υπό επίσημη δικαστική έρευνα για «συνέργεια σε υποκίνηση διακρίσεων, μίσους ή βίας εναντίον ομάδας προσώπων λόγω της καταγωγής τους ή της συμμετοχής ή μη συμμετοχής τους σε συγκεκριμένη εθνοτική ομάδα, έθνος, φυλή ή θρησκεία», όπως πληροφορήθηκε η Le Figaro από πηγή που βρίσκεται κοντά στην υπόθεση. Η απόφαση εκδόθηκε την Τρίτη από ανακριτή του Πρωτοδικείου της Ναντέρ. Ο 70χρονος συγγραφέας διώχθηκε από τον εισαγγελέα έπειτα από ποινικές μηνύσεις που υπέβαλαν η Ένωση Τζαμιών της Γαλλίας (UMF) και το Κίνημα κατά του Ρατσισμού και υπέρ της Φιλίας μεταξύ των Λαών (MRAP), εξαιτίας δηλώσεων που έκανε σε μια εκτενή συνέντευξη στον φιλόσοφο Μισέλ Ονφρέ, στο περιοδικό του Front Populaire, τον Νοέμβριο του 2022. Ύστερα από συζήτηση με τον Μισέλ Ουελμπέκ σχετικά με το ζήτημα, τον Ιανουάριο του 2023, ο πρύτανης του Μεγάλου Τζαμιού του Παρισιού, Σεμς-Εντίν Χαφίζ, είχε τελικά παραιτηθεί από την πρόθεσή του να ασκήσει δικαστική δίωξη.
Ἀρθεὶς Φίλιππος ἐκ ποδῶν ἐπὶ ξύλου,
Τὰ τῶν ποδῶν σοι νίπτρα Σῶτερ ἐκτίνει.
Ἤρθης κἀκκεφαλῆς δεκάτῃ Φίλιππε τετάρτῃ.
Ο Άγιος Φίλιππος ήταν ένας από τους δώδεκα μαθητές του Κυρίου. Καταγόταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας, απ' όπου και ο Ανδρέας με τον Πέτρο. Τον κάλεσε μαθητή Του ο ίδιος ο Κύριος, και κατόπιν ο Φίλιππος έφερε στον Κύριο το Ναθαναήλ. Παραθέτουμε ορισμένα χωρία της Καινής Διαθήκης, στα οποία ο άναγνώστης μπορεί να μάθει περισσότερα για το Φίλιππο, σχετικά με τη ζωή του κοντά στο Χριστό: Ματθ. ι' -3, Μάρκ. γ' -18, Λουκ. στ' -14, Ιωάν. α' 44-49, Ιωάν. ιβ' 20-23, Πράξ. α' 13. Αξίζει, όμως, να αναφέρουμε ένα διάλογο ( Ευαγγέλιο Ιωάννου, ιδ') που είχε ο Φίλιππος με τον Κύριο, όπου δίνει αφορμή στον Κύριο να φανερώσει ο ίδιος ότι είναι ομοούσιος με τον Πατέρα Θεό.
Κωνσταντινούπολη 1822: Το δράμα των Ελλήνων στα σκλαβοπάζαρα – τα «ζωντανά λάφυρα» των Τούρκων Την άνοιξη του 1822, από την Κωνσταντινούπολη, ο Ολλανδός διπλωμάτης Gaspar Testa μετέδιδε στην επιστολή του: «Το πιο σπαρακτικό θέαμα είναι τα σκλαβωμένα γυναικόπαιδα που έφεραν από τη Χίο. Αγόρια και κορίτσια σέρνονται στους δρόμους δεμένα το ένα με το άλλο και οδηγούνται στα σκλαβοπάζαρα. Κοπέλες κρατούσαν στο χέρι ένα χαρτί με το όνομα των Τούρκων κυρίων τους που έμειναν στην Χίο. Μη μπορώντας να τις συνοδέψουν οι ίδιοι, τις έστειλαν στη διεύθυνση των σπιτιών τους στην Πόλη, ως σκλάβες». Οι θηριωδίες των Οθωμανών στη Χίο είχαν αφήσει το νησί ρημαγμένο: πτώματα, ερείπια και ένα τοπίο που μύριζε στάχτη και αίμα.
Μύσας ὁ χρυσοῦς Ἰωάννης τὸ στόμα,
Ἀφῆκεν ἡμῖν ἄλλο τὰς βίβλους στόμα.
Ἀμφὶ τρίτην δεκάτην σίγησεν χρύσεα χείλη.
Ο μεγάλος αυτός πατέρας και διδάσκαλος της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας γεννήθηκε στην Αντιόχεια το 347 μ.Χ.(κατά άλλους το 354 μ.Χ.). Πατέρας του ήταν ο στρατηγός Σεκούνδος και μητέρα του η Ανθούσα. Γρήγορα έμεινε ορφανός από πατέρα, και η μητέρα του - χήρα τότε 20 ετών - τον ανέθρεψε και τον μόρφωσε κατά τον καλύτερο χριστιανικό τρόπο. Ήταν ευφυέστατο μυαλό και σπούδασε πολλές επιστήμες στην Αντιόχεια - κοντά στον τότε διάσημο ρήτορα Λιβάνιο - αλλά και στην Αθήνα, μαζί με τον αγαπημένο του φίλο Μέγα Βασίλειο (βλέπε 1 Ιανουαρίου).
Όταν αποπεράτωσε τις σπουδές του, επανήλθε στην Αντιόχεια και αποσύρθηκε στην έρημο για πέντε χρόνια, όπου ασκήτευε προσευχόμενος και μελετώντας τις Άγιες Γραφές. Ασθένησε όμως και επέστρεψε στην Αντιόχεια, οπού χειροτονήθηκε διάκονος - το 381 μ.Χ., σε ηλικία 34 ετών - από τον Αρχιεπίσκοπο Αντιοχείας Μελέτιο. Αργότερα δε από τον διάδοχο του Μελετίου Φλαβιανό πρεσβύτερος σε ηλικία 40 ετών.
Ο Βυζαντινός χρονικογράφος Θεοφάνης περιέγραψε τη χρήση του «ελληνικού υγρού πυρός» κατά του αραβικού στόλου το 717 μ,Χ, : «Με τη βοήθεια του Θεού ο ευσεβής Αυτοκράτορας έστειλε αμέσως πυροβολικά εναντίον τους… τα οποία τους μετέτρεψαν σε φλεγόμενα ναυάγια. Μερικά από αυτά, που εξακολουθούσαν να καίγονται, έσπασαν στο θαλάσσιο τείχος, ενώ άλλα βυθίστηκαν στα βαθιά και όλα, και άλλα, φλεγόμενα με μανία, έφυγαν τόσο μακριά όσο τα νησιά Οξεία και Πλατεία».
O Nείλος ώφθη ουχί ύδωρ εκρέων,
Mύρον δε εύπνουν, ου μυρεψός η χάρις.
Ο Όσιος Νείλος καταγόταν από την Κυνουρία και ασκήτευε στη Μεγίστη Λαύρα του Αγίου Όρους. Απεβίωσε ειρηνικά και αργότερα το Ιερό του λείψανο ανέβλυσε μύρο.
Για περισσότερες πληροφορίες βλέπε στις 7 Μαΐου όπου εορτάζουμε την εύρεση των τιμίων λειψάνων του.
Μια σπάνια ματιά μητρικής τρυφερότητας: Αυτό το μοναδικό μαρμάρινο αγαλματίδιο (2ος-1ος αι. π.Χ.) στο Μουσείο Ερέτριας απεικονίζει την Αφροδίτη να σκύβει επάνω από τον νεαρό Έρωτα.
Αἴγυπτος ὄντως, εἰ τέκοι, τίκτει μέγα.
Τμηθεὶς ἀληθὲς τοῦτο Μηνᾶς δεικνύει.
Μηνᾶς ἑνδεκάτῃ ἔτλη ξίφος γηθόσυνος κῆρ.
Ο Άγιος Μηνάς γεννήθηκε στην Αίγυπτο στα μέσα περίπου του 3ου αιώνα μ.Χ. από γονείς ειδωλολάτρες. Ωστόσο, το ειδωλολατρικό περιβάλλον στο οποίο μεγάλωνε, δεν κατάφερε να σκληρύνει την καρδιά του η οποία, όταν ήλθε η στιγμή, σκίρτησε ακούγοντας την φωνή του «ἐτάζοντος καρδίας καὶ νεφρούς» (Ψαλμοί 7,10) Θεού και έτσι ο, έφηβος ακόμη, Μηνάς έγινε χριστιανός.
Μεγαλώνοντας, επέλεξε να σταδιοδρομήσει στον Ρωμαϊκό στρατό, στο ιππικό τάγμα των Ρουταλικών, υπό την διοίκηση του Αργυρίσκου. Η έδρα της μονάδας του ήταν στο Κοτυάειον (σημερινή Κιουτάχεια) της Μικράς Ασίας. Εκεί ο Μηνάς διακρίθηκε και για την φρόνησή του αλλά και για το ανδρείο του φρόνημα και γι’ αυτό έχαιρε εκτιμήσεως στο κύκλο των στρατιωτικών.
Δυστυχώς όμως, τρεις αιώνες μετά την έλευση του Χριστού και ο παλαιός κόσμος ακόμη δεν ήθελε να δεχθεί το λυτρωτικό μήνυμα της Αναστάσεως, παραμένοντας αυτάρεσκα, εγωιστικά και αυτοκαταστροφικά προσκολλημένος στη φθορά και το σκοτάδι. Οι αυτοκράτορες της Ρώμης άρχισαν και πάλι «πρὸς κέντρα λακτίζειν» (Πράξεις 26,14). Ο Διοκλητιανός και ο Μαξιμιανός διέταξαν διωγμό εναντίον των λογικών προβάτων του Χριστού, διωγμό ο οποίος κράτησε από το 303 έως το 311 μ.Χ. Έτσι, οι Ρωμαίοι στρατιώτες διατάχθηκαν να συλλαμβάνουν και να τυραννούν τους χριστιανούς προσπαθώντας να τους κάνουν να αλλαξοπιστήσουν. Αυτή ήταν και η πρώτη κρίσιμη στιγμή κατά την οποία ο Μηνάς κλήθηκε να πει «το μεγάλο ναι ή το μεγάλο όχι». Η πίστη του στον Χριστό νίκησε την κοσμική «σύνεση» και λογική.