Η Νύμφη Νέδα και το Ιερό σπήλαιο της Ευρυνόμης - The Nymph Neda and the Sacred Cave of Eurynomi - La Ninfa Neda e la Sacra Grotta di Eurinome

Η Νύμφη Νέδα και το Ιερό σπήλαιο της Ευρυνόμης - The Nymph Neda and the Sacred Cave of Eurynomi -  La Ninfa Neda e la Sacra Grotta di Eurinome

Η πρωτομαγιά στην αρχαιότητα, η Νύχτα των Μαγισσών - First May in antiquity, the Night of the Witches - Il primo maggio dell'antichità, la notte delle streghe - Primero de mayo en la antigüedad, la noche de las brujas

Η πρωτομαγιά στην αρχαιότητα, η Νύχτα των Μαγισσών

Η Εκάτη η φωτοβόλος, στην Ελληνική θεολογία -Hecate is the lightbulb in Greek theology - there is a translator on the website

[η φωτογραφία του αγάλματος της Εκάτης προέρχεται από την ακόλουθη ιστοσελίδα : http://mythagogia.blogspot.gr/2013/04/blog-post_11.html]

Η Εκάτη είναι αρχαία ελληνική θεότητα. Από γλωσσολογικής άποψης το όνομά της φαίνεται ότι είναι ελληνικό και σχετίζεται πιθανώς με το επίθετο Εκατηβόλος που αποδιδόταν στον Απόλλωνα. Υπάρχουν τίτλοι της όπως το Άγγελος και το φωσφόρος. Με τον δεύτερο τίτλο πολλές φορές ονομάζεται «φορέας του φωτός» (βλ. Ευριπίδου, Ελένη ).

Η αντίληψη των αρχαίων Ελλήνων για την «Μεταθανάτια ζωή»

Η αντίληψη των αρχαίων Ελλήνων για την «Μεταθανάτια ζωή»

Οι ανταμοιβές για την ευσέβεια και οι τιμωρίες για την ασέβεια θεωρούνταν, σχεδόν, αποκλειστικά δεδομένα σε αυτή τη ζωή , αυτό εισάγει το ζήτημα των προσδοκιών των Ελλήνων για την μετά θάνατον ζωή .

Ο ανθρωποκέφαλος όφις Γλύκωνας που μάντευε του Αλέξανδρου του Πελλαίου ! – ΤΟΥ Γ.ΛΕΚΑΚΗ

Γλύκων το μαντικό φίδι [ η φωτογραφία προέρχεται από την ακόλουθη ιστοσελίδα : https://sites.google.com/site/archaiaelladaealetheia/home/archaia-athena-mia-pragmatike-phidopholia]

Η Πότνια Θηρών και Εφέσια γράμματα

Η Πότνια Θηρών και Εφέσια γράμματα

Άσκιον κατάσκιον λίξ τετράξ Δαμναμενεύς αίσιον'

Εφέσια Γράμματα

Ο Ησύχιος Αλεξανδρεύς αναφέρει πως τα Εφέσια γράμματα, αυτά που 

Η Αρετή της Παρρησίας

 

Ως λέξη, η «Παρρησία» ετυμολογείται από τα ουσιαστικά «παν» και «ρήσις» ή «ρήμα» και σημαίνει το να εκφράζεται κάποιος (κυρίως δια του λόγου) δίχως φόβους και αναστολές, με θάρρος, ειλικρίνεια, αλλά κυρίως με ευθύτητα.

Παράγωγά της είναι το ουσιαστικό «παρρησιαστής» (που με εξαίρεση τα «Ηθικά Νικομάχεια», δεν απαντάται στα σωζόμενα κείμενα της κλασικής αρχαιότητος, αλλά επικρατεί αργότερα, κατά την ρωμαϊκή εποχή, στον Πλούταρχο και τον Λουκιανό), δηλαδή εκείνος που μιλά ελευθέρως, το ρήμα «παρρησιάζομαι» και το επίθετο «παρρησιαστικός» (Αριστοτέλης, «Ρητορική», 2.5.11), δηλαδή ο διατειθέμενος να ομιλήσει ελευθέρως.

Από ιστορικής πλευράς, τον όρο συναντάμε για πρώτη φορά μέσα στην διασωθείσα Ελληνική Γραμματεία στον Ευριπίδη (5ος αιώνας π.α.χ.χ., «Ιππόλυτος» 422, «ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΑΡΡΗΣΙΑι ΘΑΛΛΟΝΤΕΣ»). Στην εθνική Ελλάδα, με μόνη εξαίρεση τον Πλάτωνα που την

Οι Κάβειροι, στην θεσσαλονίκη

εικόνα 08

Η παρουσία των Καβείρων στη Θεσσαλονίκη, με τη λατρεία των οποίων συνδέθηκε η βασιλική οικογένεια, πιστοποιείται πολλαχώς (ναοί[1], νομίσματα [Θεοί, 08] επιγραφές, φιλολογικές πηγές, αγγεία). Εύλογα θεωρούμε ότι οι σχετικές με τους Καβείρους μυθολογικές αφηγήσεις θα ήταν γνωστές και θα αναπαράγονταν προφορικά. Ενδεικτικές μόνο είναι οι αναφορές στα έργα των τεχνών που ακολουθούν, ενώ οι φιλολογικές μαρτυρίες διασώζουν την ουσία της λατρείας τους. 
1. Επίκρανο ψευδοπαραστάδας με τη μορφή Καβείρου εμφανίζεται στη διακόσμηση της κύριας αίθουσας του Οκταγώνου και αποτελούσε επίστεψη πεσσόμορφης προβολής του τοίχου [Εικ. 23]. 

Η Μυθολογία των θεών

Σφυρήλατες χάλκινες μορφές του Απόλλωνα, της Αρτέμιδος, της Λητώς, από τον ναό του θεού στη Δρήρο της Κρήτης, περίπου 700 π.Χ.

• Ανθρωπομορφικός πολυθεϊσμός
• Εξελικτική μορφοποίηση του θείου
• Η θρησκεία της πόλεως
• Άλλες θεότητες
• Εισαγωγή και αφομοίωση μη ελληνικών θεοτήτων και λατρειών
• Η «ανηθικότητα» των θεών

Ο κάθε θεός χωριστά αλλά και οι θεότητες που δρουν ομαδικά (π.χ. Νύμφες, Σειρήνες, Κάβειροι κτλ.) διακρίνονται για τις ξεχωριστές τους ιδιότητες, για τις διαφορετικές σφαίρες επιρροής και τα όριά τους, για την ερωτική τους ζωή και την ηθική ή ανηθικότητά τους, για τις τιμές που τους απέδιδαν οι άνθρωποι, τόσο στους αγρούς όσο και στο άστυ, για την εισαγωγή και αφομοίωση θεοτήτων από άλλους πολιτισμούς.

Τὸ χθόνιο σύμβολο στὴ θρακικὴ θρησκεία…ΑΡΧΑΙΑ ΘΡΑΚΗ

 Τὸ σπήλαιο,  εἶναι χθόνιο σύμβολο στὴ θρακικὴ θρησκεία

     Οἱ λαξευτοὶ τάφοι τῆς Θράκης, ποὺ θυμίζουν καὶ συμβολίζουν σπήλαια, οἱ κόγχες στὰ βράχια τῶν βουνῶν καὶ οἱ μεγαλιθικοὶ τάφοι (Dolmens), εἶναι μνημεῖα ποὺ ἐκφράζουν τὴν πίστη τῶν Θρακῶν στὴν ἀθανασία τῆς ψυχῆς καὶ δηλώνουν συγχρόνως τὸν οὐράνιο – ἡλιακὸ καὶ χθόνιο χαρακτῆρα τῆς θρησκείας τους, ὅπως κορυφώνεται στὴ διδασκαλία καὶ στὰ μυστήρια τοῦ ὀρφισμοῦ.

     Στὴ μυθολογία ἀπεικονίζονται ἀληθινὰ συμβάντα αὐτῆς τῆς μεταβατικῆς περιόδου, ποὺ πιθανότατα συμπίπτει μὲ τὸ τέλος τῆς ὕστερης ἐποχῆς τοῦ Χαλκοῦ καὶ τὴν ἀρχὴ τῆς

Τὰ Μυστήρια τῆς Σαμοθράκης, τῆς Θράκης

     Πέπλα μυστηρίου καλύπτουν τὴν νῆσον Σαμοθράκη, ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα. Γιὰ τὰ Καβείρια Μυστήρια ποὺ τελοῦνταν στὸν ἱερὸν χῶρον τοῦ νησιοῦ, σώζονται οἱ λιγότερες πληροφορίες, σὲ σχέση μὲ τὰ ὑπόλοιπα ἑλληνικὰ μυστήρια.

Οἱ Κάβειροι εἶναι οἱ «Μεγάλοι Θεοί» τῆς Σαμοθράκης.

Ὁ Ἀπολλώνιος ὁ Ρόδιος στὰ «Ἀργοναυτικά, σ. 915 – 921», ἀναφερόμενος στὴν ἄφιξην τῶν Ἀργοναυτῶν στὴν νῆσον Σαμοθράκην, μᾶς ἀναφέρει τὸ ἐξῆς:

«Τὸ βράδυ, μὲ τὶς ὁδηγίες τοῦ Ὀρφέως, φτάσανε στὸ νησὶ τῆς κόρης τοῦ Ἄτλαντος,

Η Ελληνική Κοσμογονία και Θρησκεία

Η Ελληνική Θρησκεία είναι το σύνολο των θεολογικών πεποιθήσεων και λατρευτικών πρακτικών των αρχαίων Ελλήνων σε μια σύνθεση, ωσάν να είναι ένας τεράστιος ζωντανός οργανισμός όπου καμία θεολογική τοποθέτηση δεν εξαιρείται, και όπου όλα συνυπάρχουν με αρμονικό τρόπο και συμπληρώνουν το ένα το άλλο παίρνοντας την κατάλληλη θέση, στο κατάλληλο σημείο σ αυτό το σύνολο, τον ζωντανό οργανισμό που ονομάζεται Ελληνική Κοσμογονία και Θρησκεία.
Ο Δίας, ο ύψιστος των θεών, συναντάται σε τρία σημαντικά σημεία στην Ελληνική Κοσμογονία:
    1) Στην αρχή της Ελληνικής Κοσμογονίας, προϋπάρχων του κόσμου, και δημιουργός του κόσμου. Εκεί, όπως λέει ο Ζήνων ο Κιτιεύς, εκτός από Δίας, προσονομάζεται κατά άλλους Θεός, κατά άλλους Νους, Ειμαρμένη, και με άλλες ονομασίες. (Ο Θεός του Ξενοφάνη που