Μυστηριώδεις ήχοι από την άβυσσο του Ειρηνικού ξυπνούν αρχαίους φόβους περί θαλασσίων τεράτων / Suoni misteriosi provenienti dagli abissi del Pacifico risvegliano antiche paure dei mostri marini / Mysterious sounds from Pacific abyss awaken ancient fears of sea monsters

Η «μυθολογία» του Lovecraft πήρε το όνομά της από το πιο διάσημο διήγημά του, το «Κάλεσμα του Κθούλου» (Call of Cthulhu, 1928- αν και άλλοι φαν μπορεί να αναφερθούν στα «Βουνά της Τρέλας» ή τη «Σκιά πάνω από το Ίνσμουθ»), με βασικό «πρωταγωνιστή» ένα γιγαντιαίο τέρας που κείτεται κοιμώμενο και ονειρευόμενο, αλλά όχι νεκρό, στη βυθισμένη πόλη της Ρ'Λυέ (R'lyeh) στον Ειρηνικό- και κάποια στιγμή - «όταν τα άστρα θα βρίσκονται στη σωστή θέση»-θα ξυπνήσει και θα ανεβεί ξανά στον θρόνο του, βυθίζοντας την ανθρωπότητα στο αιώνιο σκότος- ανταμείβοντας τους πιστούς του, στους οποίους στέλνει μηνύματα μέσω ονείρων.

η Γοργόνα [λαϊκή ονομασία] ή η Γοργώ [ονομασία παρ’ αρχαίοις] ή η Γοργών [ονομασία παρ’ αρχαίοις] ή η Γοργόνη [λαϊκή ονομασία] ή [ονομασία της Γοργούς κατά τον Ηρωδιανό]

  Οι Γοργόνες ήσαν θυγατέρες της Κητούς και του Φόρκυος. Αναφέρονται από τον Αισχύλο εις το έργο του «Προμηθεύς» εις τον στίχο 755 : «δρακοντόμαλλοι Γοργόνες βροτοστυγείς». Από τον Ευριπίδη εις το έργο του «Βάκχαι» εις τον στίχο 990 : «λέαινας δε τινός όδ’ η Γοργόνων Λιβυσσάν γένος». Από τον Όμηρο εις την «Ιλιάδα» εις το Θ κεφάλαιο και εις τον στίχο 349 : «Γοργοῦς ὄμματ᾽ ἔχων ἠδὲ βροτολοιγοῦ Ἄρηος», επίσης ο Ευριπίδης εις το έργο του «Ορέστης» εις τον στίχο 1251 : «το Γοργούς δ’ ου κάτοιδ’ εγώ κάρα» όπως επίσης εις έργο του «Ρήσος» και εις τον στίχο 306 : «Γοργών δ’ ως απ’ αιγίδος θεάς» όπως και εις τον στίχο 456 :

Ας δούμε τελικά τα γιγαντιαία πλάσματα υπάρχουν ; και δεν είναι οι φαντασιώσεις ή τα κατασκευάσματα κάποιων ανθρώπων ;

Ο καπετάνιος John Bennett και το πλήρωμά του έμειναν έκπληκτοι όταν έσυραν στο πλοίο τους ένα πλάσμα με πλοκάμια σε μέγεθος μάνικας και μάτια σαν πιάτα, ενώ ψάρευαν στην απομακρυσμένη Θάλασσα Ρος της Ανταρκτικής.

Τα τέρατα της ελληνικής μυθολογίας - Μυθολογική πανίδα

Το πεπρωμένο τους είναι να ενσαρκώνουν με ενθουσιασμό το πρόσωπο της απειλής, αλλά κατά κανόνα μοιάζουν απλώς να διεκδικούν το δικαίωμά τους στη ζωή.

Τα τέρατα της ελληνικής μυθολογίας είναι πλάσματα ανύπαρκτα, εξωπραγματικά, δημιουργημένα απολύτως από την αχαλίνωτη ανθρώπινη φαντασία. Είναι κατά κανόνα μιξογενή, δηλαδή συνδυάζουν ρεαλιστικά στοιχεία διαφόρων υπαρκτών πλασμάτων· ο Πήγασος ας πούμε είναι ένα άλογο με φτερά, ο γρύπας είναι ένα πλάσμα με σώμα λιονταριού που διαθέτει κεφάλι και φτερά αετού.              

Τα τέρατα κινούνται στη σφαίρα του εξωπραγματικού που όμως συναντιέται κάποτε με τον πραγματικό ή πιο σωστά με τον αληθοφανή κόσμο, στην οριακή περιοχή όπου δρουν οι μεγάλοι ήρωες και ζουν οι θεοί της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας.

ΠΡΩΤΗ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗ : ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ ΣΕ ΣΠΗΛΙΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕ ΑΠΟ ΧΡΥΣΟΘΗΡΕΣ

Στο φως του Ηλίου ήρθαν εκπληκτικής αρχαιολογικής άξιας ευρήματα ανάμεσα στα όποια και μια λατρευτική χαραγμένη στο τοίχο της σπηλιάς μορφή του κενταύρου που μας φέρνει στην μνήμη εκπληκτικές μυθολογικές ιστορίες.

Η σπήλια άνοιξε από χρυσοθήρες οι οποίοι νόμιζαν ότι είχαν βρει θησαυρό. Δυστυχώς για αυτούς και ευτυχώς για εμάς το Σπήλιο φύλαγε Μονό ένα εκπληκτικό γλυπτό.
Σας τις παρουσιάζουμε με μεγάλη χαρά.

 

ΠΗΓΗ : ΚΑΣΤΑΜΟΝΙΤΗΣ - ΒΟΓΙΑΤΖΟΓΛΟΥ

- See more at: http://kastamonitis.blogspot.gr/2014/12/blog-post_3.html#more

ΠΗΓΗ = http://kastamonitis.blogspot.gr/2014/12/blog-post_3.html#more

ΠΡΩΤΗ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗ : ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ ΣΕ ΣΠΗΛΙΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕ ΑΠΟ ΧΡΥΣΟΘΗΡΕΣ

 ΠΡΩΤΗ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗ : ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ ΣΕ ΣΠΗΛΙΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕ ΑΠΟ ΧΡΥΣΟΘΗΡΕΣ

Στο φως του Ηλίου ήρθαν εκπληκτικής αρχαιολογικής άξιας ευρήματα ανάμεσα στα όποια και μια λατρευτική χαραγμένη στο τοίχο της σπηλιάς μορφή του κενταύρου που μας φέρνει στην μνήμη εκπληκτικές μυθολογικές ιστορίες.


 


Η σπήλια άνοιξε από χρυσοθήρες οι οποίοι νόμιζαν ότι είχαν βρει θησαυρό. Δυστυχώς για αυτούς και ευτυχώς για εμάς το Σπήλιο φύλαγε Μονό ένα εκπληκτικό γλυπτό.
Σας τις παρουσιάζουμε με μεγάλη χαρά.

ΠΗΓΗ : ΚΑΣΤΑΜΟΝΙΤΗΣ - ΒΟΓΙΑΤΖΟΓΛΟΥ

- See more at: http://kastamonitis.blogspot.gr/2014/12/blog-post_3.html#more

Ο δράκος ή η δράκαινα ή το Τέρας, άλλη μία απόδειξη ότι η μυθολογική πανίδα ζει, δεν είναι παραμύθι

  Σε δράκους και δράκαινες έχουμε πολλές αναφορές και πρώτα ο Ομηρικός ύμνος εις τον Απόλλωνα εις τον στίχο 300 : «δράκαιναν κτείνειν». Ο πιο αρχαίος μύθος δρακοντομαχίας είναι του θεού Απόλλωνος και του δράκοντος Πύθωνος. Ο πρώτος που αναφέρεται σε δράκο είναι ο Όμηρος, και λέει : «σμερδαλέος δράκων, αιφνιδίως εμφανισθείς εν Αυλίδι, όταν υπό πλάτανο και παρά τινά πηγή ρέουσα «αγλαόν ύδωρ» τελούσαν θυσία οι Αχαιοί, κατέφαγε οκτώ νεοσσούς στρουθίου και την μητέρα ενάτη και έπειτα εξαφανίσθηκε ο δράκος αυτός». Υπήρξε το σημάδι της μετά εννέα έτη αλώσεως της Τροίας [βλέπε Ιλιάδα Β, 308 κ.εξ.], επίσης εις την Ιλιάδα κεφάλαιο Γ στίχος 33 : «Ὡς δ᾽ ὅτε τις τε δράκοντα ἰδὼν παλίνορσος ἀπέστη οὔρεος ἐν βύσσῃς, ὑπό τε τρόμος ἔλλαβε γυῖα». Έπονται ο Αριστοτέλης εις το βιβλίο του «Περί των ζώων ιστορίαι» εις το 609a,4 «έστιν δ’ αετός και δράκων πολέμια». Ο Ησίοδος εις το έργο του «Ασπίς του Ηρακλέους» εις τον στίχο 144 :

«δράκοντας ως τις τέκνων». Ο Αισχύλος εις το έργο του «Ευμενίδες»εις τον στίχο 128 : «ύπνος πόνος τε κύριοι συνωμόται δεινής δρακαίνης εξεκήραναν μέλος» όπως επίσης και εις το έργο του «Επτά επί Θήβας» εις τον στίχο 290 : «υπερδέδοικεν λεχαίων δυσευνάτορας». Ο Ευριπίδης εις το έργο του