Βηθλεέμ Ετοιμάζου, ήχος πλάγιος του τετάρτου / Bethlehem Get ready, italic sound of the fourth /Betlemme Preparati, corsivo della quarta

 

 Βηθλεέμ Ετοιμάζου, ήχος πλάγιος του τετάρτου

Το ήθος των Αρκάδων και ο Ολυμπισμός των Λυκαίων αγώνων

Πράγματι μαγεύεται κανείς με την Αρκαδία, όταν του αφηγούνται τους μύθους της, όταν του μιλούν για την ιστορία της και για τον πολιτισμό της, όταν αναπνέει επάνω της, όταν γεύεται τους καρπούς των δένδρων της, όταν λούζεται στα νερά της, ή όταν αφουγκράζεται το χρησμό της Πυθίας.

«Aρκαδίην μ’ αιτείς; Μέγα μ’ αιτείς, ου τη δώσω».

ΕΟΡΤΗ ΘΕΡΙΝΟΥ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟΥ - Κυριακη 25 Ιουνιου 2017 στις 12 το μεσημερι, στο ΑΛΣΟΣ ΠΡΟΜΗΘΕΩΣ στον Ολυμπο.

Ο Πολιτιστικός σύλλογος ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΠΥΡΦΟΡΟΣ καλεί όλους τους φίλους και τα μέλη του συλλόγου στην τελετή θερινού ηλιοστασίου, που θα γίνει την Κυριακή 25 Ιουνίου 2017 στις 12 το μεσημέρι, στο ΑΛΣΟΣ ΠΡΟΜΗΘΕΩΣ στον Όλυμπο.

Γαμήλια έθιμα της αρχαιότητος και η θέση της γυναίκας στο γάμο. άρθρο της Κας Μαρίας Γκιρτζή Δρ Αρχαιολογίας

 

  Η δήλωση του Αίαντα, στην ομώνυμη τραγωδία του Σοφοκλή, ότι «η ζωή ενός άνδρα αξίζει πολύ περισσότερο από τη ζωή χιλίων γυναικών», αλλά και αυτή του νομοθέτη Σόλωνα ότι «χαλεπόν φορτίον η γυνή» δίνουν ένα πρώτο στίγ­μα για το ποια ήταν γενικά η θέση της γυναίκας στην αρχαιότητα. Ο προσδιορισμός επιπλέον του ρόλου της ως του ατόμου που «προετοιμάζεται για να γίνει καλή νοικοκυρά και μητέρα, να δίνει εργασίες στους δούλους, να νοικοκυ­ρεύει το έχει της» (Σοφοκλής, Αίας) προϊδεάζει και για την έγγαμη ζωή της σε μια κοινωνία που για πολλούς άνδρες θεωρείται «το γαμείν έσχατον του δυστυχείν», πλην όμως αναγκαίο κακό, καθώς «να πεις το γάμο πως δε θες και τις φροντίδες της γυναίκας κι έτσι δεν κάμεις παντρειά, και φτάσεις τα γεράματα χωρίς κανέναν να ‘χεις για να σε γηροκομά, τότε το βίο σου βέβαια δε θα στερηθείς, μα σαν πεθάνεις, μακρινοί θα σου το μοιραστούνε» (Ησίοδος, Θεογονία 585 κ.ε.).

Οι Αρχαίες Ελληνικές Ενδυμασίες

Τα ρούχα των αρχαίων Ελλήνων ράβονταν και φοριόνταν πολύ εύκολα. Συνήθως ήταν ένα τετράγωνο κομμάτι υφάσματος που δε χρειαζόταν ιδιαίτερη δουλειά για να φτιαχτεί.
Το πιο συνηθισμένο ένδυμα που φορούσαν τόσο οι γυναίκες, όσο και οι άνδρες έμοιαζε με μακριά πουκαμίσα και λεγόταν πέπλος ή χιτώνας. Πάνω απ’ αυτό φορούσαν ένα μανδύα που λεγόταν ιμάτιο. Το ιμάτιο ήταν ένα τετράγωνο ύφασμα, συνήθως μάλλινο, το οποίο έφεραν οι άνδρες κατάσαρκα και ενίοτε πάνω από τον χιτώνα, οι δε γυναίκες πάντοτε σχεδόν... ως πανωφόρι, πάνω από τον χιτώνα ή τον πέπλο.

Ποια ονόματα έδιναν στα σκυλιά τους οι αρχαίοι Έλληνες ;

Φανταστείτε ότι ζούσατε στην αρχαία Ελλάδα. Αποφασίζατε να πάρετε ένα σκυλάκι, τι όνομα θα του δίνατε; Για αυτό υπήρχε η “επιστήμη” της επιλογής και της ονοματοδοσίας ενός κουταβιού.

Πως να επιλέξεις το καλύτερο κουτάβι από μια γέννα;

Όπως και σήμερα οι αρχαίοι αναζητούσαν μια περιπετειώδη και φιλική φύση, αλλά μια διαδικασία επιλογής φαίνεται κάπως άκαρδη σήμερα. Άσε τη μητέρα να διαλέξει συμβουλεύει ο Νεμεσιάνους, ένας Ρωμαίος ειδικός στα κυνηγετικά σκυλιά. Πάρε τα κουτάβια, περικύκλωσε τα με ένα λαδωμένο σχοινί και ανάφλεξε το. Η μητέρα θα πηδήξει πάνω από το πύρινο δαχτυλίδι σώζοντας κάθε κουτάβι ένα-ένα με σειρά ανάλογη της αξίας τους.

Η βάπτιση κατά την αρχαιότητα

Πανελληνίως το ιερώτερο μέρος της οικίας, όπως και της πόλεως-κράτους, ήταν ο εγκαθιδρυμένος βωμός της παρθένου θεάς Εστίας, της οποίας το εξαγνιστικό πύρ έπρεπε να παραμένη άσβεστο.
Εθεωρείτο, μαζί με τους λοιπούς εφέστιους θεούς του ευρύτερου οίκου της φράτρας (σώι) ως η άγρυπνη προστάτιδα της ηθικής συνοχής και του αδιάσπαστου συνδέσμου τών μελών της οικογένειας.
Όλες οι σημαντικές για την οικογένεια στιγμές, από την είσοδο της νύφης στον οίκο του συζύγου μέχρι και του θανάτου των γεναρχών, «αφ” Εστίας» άρχιζαν.
Στον βωμό της απετίθεντο οι πρώτες ευκτήριες προσφορές και θυσίες της οικογένειας, σ” αυτήν τα γεννώμενα τέκνα και με περιφορά τους περί αυτόν, με την τελετή των

Κόρδαξ, ο αρχαίος χορός

Ο ‘Κόρδακας’, είναι ένας  προκλητικός, άσεμνος χορός ,της ελληνικής κωμωδίας  από την αρχαιότητα .

‘Κορδίζομαι’ και ‘κόρδαξ’

‘Κορδακίζειν’ λεγόταν η εκτέλεση ενός άσεμνου χορού, του κόρδακα, που χορευόταν στις αρχαίες κωμωδίες και ‘Κορδακιστής’ λεγόταν ο χορευτής αυτού του χορού.’Κορδακισμός’ και ‘κορδάκισμα’, λεγόταν τα αστεία και οι κωμικοί τρόποι των μίμων». Στην διάλεκτο της περιοχής Πραισού όπως και σε άλλες περιοχές της Κρήτης και της άλλης Ελλάδας υπάρχει η έκφραση για κάποιο που περιαυτολογεί, αυτοεπαινείται και παριστάνει τον σπουδαίο: Αυτός κορδίζεται ή κορδακίζεται. Όπως σε πάρα πολλές λέξεις της νέας ελληνικής και εδώ, υπάρχει ανάμνηση μιας πανάρχαιας Ελληνικής παράδοσης.

Ο χορός πρέπει στην αρχική του μορφή, να παρίστανε ένα προδωρικό χθόνιο χορό, αφιερωμένο στη λατρεία της θεάς

Η πρωτοτρύγητη σοδειά

Αρβανίτες,αυτοί οι παλιοί Έλληνες 5

Σε κάποιες περιοχές τους οι αρβανίτες αφιέρωναν ένα ενδεικτικό τμήμα της πρώτης σοδειάς τους στην εκκλησία.Αυτή η προσφορά τους λεγόταν "φάρα" (θα ετυμολογήσω χώρια τη λέξη).Έτσι,συνήθως,αφού ολοκληρωνόταν το θέρος και τ΄ αλώνι,πήγαιναν ένα πιάτο στάρι (ή βρώμη,κριθάρι) στην εκκλησιά.
Στα Μεσόγεια,τη μέρα του Σταυρού [14 Σεπτεμβρίου] πήγαιναν στο ναό ένα πιάτοσταφύλια πρωτοτρύγητα.
Ο σκοπός της ενέργειας προφανής: να ΄ναι βλογημένη η παραγωγή,πλούσια η σοδειά (μπερικέτι,όπως έλεγαν,μ΄ ένα τούρκικο γλωσσικό δάνειο) με τη βοήθεια και συνεισφορά της θείας δύναμης ή,όταν τα αμπάρια και τα βαρέλια είχαν γεμίσει,να αποδοθούν ευχαριστίες στο Θεό και τους αγίους για τη γόνιμη συμβολή τους στην