
Η
σπορά με μίγμα σπόρων τυλιγμένων σε στρώμα από αργιλόχωμα μπορεί να
δώσει, στο άμεσο μέλλον, τη λύση για την αναβλάστηση των βουνών και
λόφων της χώρας. Μέθοδος που έχει καρπίσει στη μικρή κοινότητα Κρανιά
Ελασσόνας.
Διάβρωση
των εδαφών, πλημμύρες, κατολισθήσεις, ταπείνωση του υπόγειου υδροφόρου
ορίζοντα, μείωση του οξυγόνου της ατμόσφαιρας, σταδιακή αύξηση της
θερμοκρασίας του πλανήτη και μετατροπή εύφορων εκτάσεων σε ερήμους: Το
βαρύ τίμημα του «δάσους που χάνεται».
Μια ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή που για τη χώρα μας τουλάχιστον
μπορεί να αποτυπωθεί σε μερικά μόνο νούμερα. Μέσα σε 27 χρόνια ( 1962 –
1988 ) χάθηκαν 4.726.305 στρ. δάσους, το 16% δηλ. της δασικής μας
έκτασης. Από την άλλη πλευρά η αναδάσωση προχωρά με εξαιρετικά χαμηλούς
ρυθμούς σε σύγκριση με άλλες χώρες, 50 – 55. 00 στρ. το χρόνο, ενώ
υπολογίζεται ότι για να μπορέσει να αποκατασταθεί σε μερικές δεκαετίες η
οικολογική ισορροπία στην Ελλάδα, θα πρέπει να αναδασώνεται έκταση πάνω
από 1,2 εκ. στρ. το χρόνο ( στοιχεία από τη μελέτη – πρόταση της
ΠΕΤΔΔΥ). Στην αντιμετώπιση του τεράστιου αυτού οικολογικού προβλήματος
έρχεται να διατυπώσει μια πραγματικά ελπιδοφόρα πρόταση για την
αναδάσωση των άγονων λόφων και βουνών της χώρας μας, ο κ. Παναγιώτης
Μανίκης, γεωπόνος και γεωργός ο ίδιος, μεταφέροντας τη φιλοσοφία του
Ιάπωνα δασκάλου του Masanobu Fukuoka, στο θέμα της αναβλάστησης
ερήμων.(*) Αλλά ας αφήσουμε τον ίδιο να μιλήσει για το θέμα αυτό: