Το Αντάρτικο του Πόντου [1η ανάρτηση του εν λόγω θέματος εις τον Πυρφόρο Έλλην την 11 Νοεμβρίου 2017]
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πόντιοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πόντιοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 2026
Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου 2026
Το Αντάρτικο του Πόντου [μέρος 1] / Guerriglia del Pontus [part 1] / Revolutionary struggle of the Pontus [parte 1] / Понтийский партизан [часть 1]
Το Αντάρτικο του Πόντου [1η ανάρτηση του εν λόγω θέματος εις τον Πυρφόρο Έλλην την 11 Νοεμβρίου 2017]
Κυριακή 30 Αυγούστου 2026
Τι ήταν οι Χατζήδες; Γιατί το ταξίδι τους ήταν σημαντικό; [μέρος 2ο] / What were the Hadjis? Why was their journey important? [part 2] / Cosa erano gli Hadji? Perché il loro viaggio è stato importante? [parte 2] / Что такое Хаджи? Почему их путешествие было важным? [часть 2]
Οι άγραφοι
εθιμικοί κανόνες ήθελαν τον Χατζή άνθρωπο αφοσιωμένο, δίκαιο και αμερόληπτο
μέσα στην οικογένεια και την κοινωνία. Έπρεπε να σκέφτεται και να ενεργεί έτσι,
που να αποτελεί υπόδειγμα πιστού και αφοσιωμένου ανθρώπου, με προθυμία στην
κάθε είδους προσφορά.
Κυριακή 31 Μαΐου 2026
Τι ήταν οι Χατζήδες; Γιατί το ταξίδι τους ήταν σημαντικό; [μέρος 2ο] / What were the Hadjis? Why was their journey important? [part 2] / Cosa erano gli Hadji? Perché il loro viaggio è stato importante? [parte 2] / Что такое Хаджи? Почему их путешествие было важным? [часть 2]
Οι άγραφοι
εθιμικοί κανόνες ήθελαν τον Χατζή άνθρωπο αφοσιωμένο, δίκαιο και αμερόληπτο
μέσα στην οικογένεια και την κοινωνία. Έπρεπε να σκέφτεται και να ενεργεί έτσι,
που να αποτελεί υπόδειγμα πιστού και αφοσιωμένου ανθρώπου, με προθυμία στην
κάθε είδους προσφορά.
Σάββατο 30 Μαΐου 2026
Τι ήταν οι Χατζήδες; Γιατί το ταξίδι τους ήταν σημαντικό; [μέρος 1ο] / What were the Hadjis? Why was their journey important? [part 1] / Cosa erano gli Hadji? Perché il loro viaggio è stato importante? [parte 1] / Что такое Хаджи? Почему их путешествие было важным? [часть 1]
Το
χρηματικό ποσό που έπαιρνε ο καθένας ήταν ανάλογο με τις δυνάμεις του και
ανάλογο με τα δώρα που σκεφτόταν να φέρει και τα αφιερώματα που θα έκανε στους
Αγίους Τόπους.
Μετά τις απαραίτητες ετοιμασίες, ερχόταν η
μέρα της αναχώρησης, όπου συγγενείς και χωριανοί, μαζί με τον παπά και τους
χατζήδες που είχαν κάνει το καθήκον αυτό από τα περασμένα χρόνια, ξενόβγαζαν σε
αρκετή απόσταση από το χωριό του ταξιδιώτες για το μεγάλο ταξίδι. Κάποια στιγμή
ερχόταν η ώρα του αποχωρισμού και δίνονταν οι τελευταίες ευχές και παραινέσεις.
Τετάρτη 20 Μαΐου 2026
Το Αντάρτικο του Πόντου [μέρος 2] / Guerriglia del Pontus [part 2]/ Revolutionary struggle of the Pontus [parte 2] / Понтийский партизан [часть 2]
Το
Αντάρτικο του Πόντου [1η ανάρτηση του εν λόγω θέματος εις τον Πυρφόρο Έλλην την 11 Νοεμβρίου 2017]
Τρίτη 19 Μαΐου 2026
Το Αντάρτικο του Πόντου [μέρος 1] / Guerriglia del Pontus [part 1] / Revolutionary struggle of the Pontus [parte 1] / Понтийский партизан [часть 1]
Το
Αντάρτικο του Πόντου [1η ανάρτηση του εν λόγω θέματος εις τον Πυρφόρο Έλλην την 11 Νοεμβρίου 2017]
Παρασκευή 1 Μαΐου 2026
Μάιος: Ο Καλομηνάς, ο αγαπημένος μήνας των Ποντίων / May: Kalominas, the favorite month of the Pontians / Maggio: Kalominas, il mese preferito dei Ponziani
Τον Μάιο, στον Πόντο, έχει μπει για τα καλά η Άνοιξη. Η φύση ανθίζει και κάνουν την εμφάνισή τους οι πρώτες ζέστες.
Τον Καλομηνά ο Πόντος γεμίζει λουλούδια, χρώματα και μυρωδιές, ενώ τα αγαθά αφθονούν. Στην ύπαιθρο βλέπουμε τα «καλομηνέσα τσιτσέκα»: μανουσάκα, τουτουγιάδες, μάραντα, τριαντάφυλλα.
Ο Μάιος είναι επίσης χρήσιμος για τη λαϊκή ιατρική. Τότε μάζευαν τα φύλλα του φιδόχορτου που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία πληγών ή τραυμάτων, ενώ συνιστάται κατά της αρθρίτιδας, των ρευματισμών, του άσθματος και του χρόνιου βήχα. Τότε μάζευαν και τα άνθη από το ροδόδενδρον το ποντικόν, τα οποία αποξηραμένα χρησιμοποιούνται στη φαρμακευτική για την ελάττωση της πίεσης του αίματος.
Στον Πόντο οι νοικοκυρές μάζευαν το αβλούκ’, το άγριο λάχανο. Το έπλεκαν σε πλεξούδες, που τις ξέραιναν στη σκιά, για το χειμώνα. Το αβλούκ’ τρώγεται σαλάτα, ή μαγειρεμένο με ρύζι ή με πασκιτάν και σκόρδο.
Ακόμα και η κακοκαιρία όμως, έχει θετικές ιδιότητες το μήνα του Μαΐου. Στα Κοτύωρα πίστευαν ότι η πρώτη βροχή του Μαΐου, μπορούσε να μετατρέψει το γάλα σε γιαούρτι (ξύγαλαν).
Φυσικά αν και ο Μάιος θεωρείται ο καλύτερος μήνας, αυτό δεν σημαίνει και πως και αυτόν δεν τον συνοδεύουν δεισιδαιμονίες. Το μήνα αυτό κανείς δεν πρέπει να κοιμηθεί έξω, καθώς «εκαλομηνάουτον», δηλαδή ο Καλομηνάς θα τον βλάψει.
Από την άλλη στην Κερασούντα θεωρείται ο μήνας των μαγισσών. Για να προφυλαχτούν οι άνθρωποι έκαναν αυτοσχέδιους σταυρούς από βάτα ή φλοιούς, τους οποίους έφεραν πάνω τους ή τους κρεμούσαν πάνω από την εξώπορτα.
Ακόμα και με τα αρνητικά του όμως, ο Μάιος στον Πόντο και στην Ελλάδα είναι ένας μήνας με ήλιο και ζωντάνια, μία ανάσα από το καλοκαίρι. Ας απολαύσουμε λοιπόν αυτόν τον μήνα για να μην μας πουν και εμάς:
«Καλομηνά πα είδα σε και το μυτί σ’ ύλιζεν»....
Πηγή:https://www.pontosnews.gr/649186/pontos/paradosi/maios-kalominas-pontioi-laografia-ethima/
http://pirforosellin.blogspot.gr/ -
Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον
αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του και υπάρχει ενεργός σύνδεσμος (link). Νόμος
2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή
εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν
υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα
αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην
συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ,
ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των
συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Κεσκέκ’, κεσκέκι, κισκέκ, κεσκέτσι ή ρέσι: Ένα πατροπαράδοτο έθιμο από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Καππαδοκία΄/ Keskek', keskeki, kishkek, kesketsi or resi: An ancestral custom from Asia Minor, Pontus and Cappadocia / Keskek', keskeki, kishkek, kesketsi o resi: un'usanza ancestrale dell'Asia Minore, del Ponto e della Cappadocia
Το μαγείρευαν ανελλιπώς σ’ αυτές τις περιοχές την Πρωτοχρονιά, σε γάμους ή του Αγίου Γεωργίου για να πάει καλά η σοδειά, του Αγίου Φιλίππου (μετά τη σπορά στο Αϊβαλί), αλλά και γενικά στις γιορτές αγίων.
Οι πιστοί το παρασκεύαζαν για να εκπληρώσουν τα τάματά τους και για να ζητήσουν βοήθεια από τον άγιό τους. Με τα χρόνια το έθιμο εναρμονίστηκε με τα χριστιανικά τραπέζια αγάπης. Μάλιστα πίστευαν ότι το φαγητό αυτό έθρεψε την Παναγία για να πάρει δυνάμεις όσο ήταν λεχώνα. Σε κάποιες περιοχές λεγόταν και λογουσαλίκ (λεχωνιά).
Τετάρτη 15 Απριλίου 2026
Η Ελένη του Πόντου , η τελευταία αντάρτισσα στα βουνά της Σάντας, της Μαρίας Μουσσίδου / Elena del Ponto, l'ultima ribelle sui monti di Santa, di Maria Moussidou / Helen of Pontus, the last rebel in the mountains of Santa, by Maria Moussidou / Елена Понтийская, последняя мятежница в горах Санта, картина Мария Муссиду
Η ΕΛΕΝΗ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ:
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΝΤΑΡΤΙΣΣΑ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΣΑΝΤΑΣ.
Το επίθετό
της είναι άγνωστο, πολύ λίγες αναφορές για την ιστορία της υπάρχουν
στην ελληνική βιβλιογραφία, και όσες υπάρχουν είναι στην τουρκική.
Κυριακή 12 Απριλίου 2026
Κυριακή 8 Μαρτίου 2026
Το Αντάρτικο του Πόντου [μέρος 2] / Guerriglia del Pontus [part 2]/ Revolutionary struggle of the Pontus [parte 2] / Понтийский партизан [часть 2]
Το Αντάρτικο του Πόντου [1η ανάρτηση του εν λόγω θέματος εις τον Πυρφόρο Έλλην την 11 Νοεμβρίου 2017]
Τρίτη 3 Μαρτίου 2026
Το Αντάρτικο του Πόντου [μέρος 1] / Guerriglia del Pontus [part 1] / Revolutionary struggle of the Pontus [parte 1] / Понтийский партизан [часть 1]
Το Αντάρτικο του Πόντου [1η ανάρτηση του εν λόγω θέματος εις τον Πυρφόρο Έλλην την 11 Νοεμβρίου 2017]
Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2026
Σαν σήμερα στις 16 Φεβρουαρίου του 1922 ξεκινάει το ολοκαύτωμα του χωριού Μπέη Αλάν, στον Πόντο / In questo giorno, 16 febbraio 1922, inizia l'olocausto del villaggio di Bei Alan, nel Ponto / On this day, February 16, 1922, the holocaust of the village of Bei Alan, in Pontus, begins / В этот день, 16 февраля 1922 года, начинается холокост в деревне Бей Алан в Понте.
(Φωτ.: Βασίλης Καρυοφυλλίδης· εικ.: Χριστίνα Κωνσταντάκη)
Το ελληνικό χωριό Μπέη Αλάν ή Μπέιαλαν (10 χλμ βόρεια του Τσάμπασι και 35 χλμ ΝΑ των Κοτυώρων) είχε περίπου 100 σπίτια και περισσότερους από 500 κατοίκους. Υπαγόταν εκκλησιαστικά στη Μητρόπολη Κολωνίας και Νικόπολης και διοικητικά στην επαρχία Κερασούντας, αλλά ως επίνειό του είχε τα Κοτύωρα. Το χειμώνα οι κάτοικοί του το κατέβαιναν στην αγορά των Κοτυώρων, ενώ το καλοκαίρι προτιμούσαν το Τσάμπασι.
Τα ξημερώματα 15 προς 16 Φεβρουαρίου 1922 το χωριό κυκλώθηκε ξαφνικά από τους τσέτες του Τοπάλ Οσμάν, που συγκέντρωσαν σε ένα σπίτι τα γυναικόπαιδα και στη συνέχεια έβαλαν φωτιά.
Οι περισσότεροι άντρες του χωριού –σχεδόν στο σύνολό τους αντάρτες– γλίτωσαν, επειδή την ώρα της επιδρομής έλειπαν στα γύρω βουνά. Μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών, όσοι από αυτούς επέζησαν, ήρθαν στην Ελλάδα.
Συγκλονιστική μαρτυρία του ολοκαυτώματος του χωριού παρέδωσε στο βιβλίο του Νίκη χωρίς ρομφαία (1975), ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Σάββας Κανταρτζής:
Τα χαράματα, στις 16/29 Φεβρουαρίου 1922, ημέρα Τετάρτη, μια εφιαλτική είδηση, ότι οι τσέτες του Τοπάλ Οσμάν έρχονται στο χωριό, έκανε τους κατοίκους να τρομάξουν και ν’ αναστατωθούν. Οι άντρες, όσοι βρίσκονταν τη νύχτα στο χωριό, βιάστηκαν να φύγουν στο δάσος, όπου από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ακόμα, και τώρα πιο συστηματικά, είχαν τα λημέρια τους όλοι οι άντρες του χωριού για ασφάλειά τους. Άλλοι άντρες, που είχαν κρυψώνες σε σπίτια και σε σταύλους, τρύπωσαν σ’ αυτές και καμουφλαρίστηκαν έτσι που να μην τους υποπτευθεί κανείς.
Τα γυναικόπαιδα και οι γέροι κλείστηκαν στα σπίτια και περίμεναν με καρδιοχτύπι να δουν τι θα γίνει. Κανένας δεν έβαζε στο νου του ότι οι τσέτες μπορούσαν να κάνουν κακό σε γυναίκες, παιδιά και γέρους. Το πολύ πολύ, που υποπτεύονταν όλοι, ήταν να ψάχνουν για άντρες, να ζητούν χρήματα και χρυσαφικά, που ήταν η αδυναμία τους, και ν’ αρπάξουν πρόβατα, γίδες, αγελάδες και βόδια.
Δεν πέρασαν παρά λίγα λεπτά κι οι Τσέτες, περισσότεροι από 150, έμπαιναν στο χωριό κραυγάζοντας και πυροβολώντας. Τους ακολουθούσαν Τούρκοι χωρικοί από τα γειτονικά χωριά. Αυτούς τους είχαν μυήσει στο εγκληματικό σχέδιο τους και τους κάλεσαν για πλιάτσικο.
Μόλις μπήκαν οι συμμορίτες στο χωριό, η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε και ο ορίζοντας πήρε τη μορφή θύελλας που ξέσπασε άγρια. Με κραυγές και βρισιές, βροντώντας με τους υποκοπάνους τις πόρτες και τα παράθυρα, καλούσαν όλους να βγουν έξω από τα σπίτια και να μαζευτούν στην πλατεία – αλλιώς, απειλούσαν, θα δώσουν φωτιά στα σπίτια και θα τους κάψουν.
Σε λίγο, όλα τα γυναικόπαιδα και οι γέροι βρίσκονταν τρέμοντας και κλαίγοντας στους δρόμους. Κάποιες κοπέλες υποπτεύθηκαν από την πρώτη στιγμή το μεγάλο κακό που περίμενε όλους και δοκίμασαν να φύγουν έξω από το χωριό. Οι τσέτες πρόβλεψαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο και είχαν πιάσει από πριν τα μπογάζια, απ’ όπου μπορούσε να φύγει κανείς. Έτσι, μόλις έφτασαν, τρέχοντας, οι κοπέλες στα μπογάζια, δέχτηκαν, από τσέτες που παραμόνευαν, πυροβολισμούς στο ψαχνό. Μερικές έμειναν στον τόπο σκοτωμένες, ενώ οι άλλες τραυματίστηκαν και γύρισαν πίσω.
Οι φόνοι αυτοί αποκάλυψαν για καλά τους εγκληματικούς σκοπούς των συμμοριτών κι έγιναν το σύνθημα να ξεσπάσει το τρομοκρατημένο πλήθος των γυναικόπαιδων, που είχε ριχτεί στους δρόμους, σε ένα βουβό κι ασυγκράτητο κλάμα και σε σπαραξικάρδιες κραυγές απελπισίας. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν στάθηκε ικανό να μαλάξει την σκληρότητα του τεράτων που είχε διαλέξει ο Τοπάλ Οσμάν για την «πατριωτική» του εκστρατεία.
Σκληροί σαν ύαινες, που διψούν για αίμα, και διεστραμμένοι σαδιστές, που γλεντούν με τον πόνο και τα βασανιστήρια των θυμάτων τους, χύμηξαν μανιασμένοι στα γυναικόπαιδα και τους γέρους, κραυγάζοντας, βρίζοντας, χτυπώντας, κλωτσώντας και σπρώχνοντάς τους να μαζευτούν στην πλατεία.
Η πυρπόληση
Οι μητέρες αναμαλλιασμένες, κατάχλομες από το τσουχτερό κρύο και το φόβο, με τα βρέφη στην αγκαλιά και τα νήπια μπερδεμένα στα πόδια τους. Οι κοπέλες άλλες με τους γέρους γονείς κι άλλες με γριές ή άρρωστους αγκαλιασμένες, περιμαζεύτηκαν με τον χτηνώδη αυτόν τρόπο στην πλατεία σαν πρόβατα για τη σφαγή, μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από σπαραχτικές κραυγές και θρήνους και κοπετούς. Η πρώτη φάση της απερίγραπτης τραγωδίας του Μπέιαλαν έκλεισε, έτσι, θριαμβευτικά για τους θλιβερούς ήρωες του νεοτουρκικού εγκλήματος γενοκτονίας.
Όταν πια όλα τα γυναικόπαιδα κι οι γέροι μαζεύτηκαν στην πλατεία, οι τσέτες έβαλαν μπρος τη δεύτερη φάση της σατανικής τους επιχείρησης. Διάταξαν να περάσουν όλοι στα δίπατα σπίτια που βρίσκονταν στην πλατεία και τα είχαν διαλέξει για να ολοκληρώσουν τον εγκληματικό τους σκοπό. Η απροθυμία που έδειξε το τραγικό αυτό κοπάδι των μελλοθανάτων να υπακούσει στη διαταγή, γιατί ήταν πια ολοφάνερο ότι όλους τους περίμενε ο θάνατος, εξαγρίωσε τους συμμορίτες που βιάζονταν να τελειώσουν γρήγορα τη μακάβρια επιχείρηση. Και τότε, σαν λυσσασμένα θεριά, ρίχτηκαν στις γυναίκες, τα μωρά και τους γέρους, και με γροθιές, με κοντακιές και κλωτσιές έχωσαν και στρίμωξαν στα δύο σπίτια τα αθώα και άκακα αυτά πλάσματα, που ο αριθμός τους πλησίαζε τις τρεις εκατοντάδες.
Κι όταν, έτσι, ήταν σίγουροι πως δεν έμεινε έξω κανένας, σφάλισαν τις πόρτες, ενώ ο άγριος αλαλαγμός από τα παράθυρα, οι σπαραξικάρδιες κραυγές, το απελπισμένο κλάμα κι οι βοερές ικεσίες για έλεος και βοήθεια σχημάτιζαν μια άγριας τραγικότητας μουσική συναυλία, που ξέσκιζε τον ουρανό κι αντιβούιζε στα γύρω βουνά και δάση…
Και τώρα δεν έμενε παρά η τρίτη και τελική φάση της πατριωτικής… επιχείρησης των θλιβερών ηρώων-συμμοριτών του Τοπάλ Οσμάν. Δεν χρειάστηκαν παρά μια αγκαλιά ξερά χόρτα και μερικά σπασμένα πέταυρα (χαρτόματα) ν’ ανάψει η φωτιά. Και σε λίγο τα δύο σπίτια έγιναν πυροτέχνημα και ζώστηκαν, από μέσα κι απ’ έξω, από πύρινες γλώσσες και μαυροκόκκινο καπνό. Το τι ακολούθησε την ώρα εκείνη δεν περιγράφεται.
Οι μητέρες ξετρελαμένες έσφιγγαν, αλαλάζοντας και τσιρίζοντας με όλη τη δύναμη της ψυχής τους, στην αγκαλιά τα μωρά τους, που έκλαιγαν και κραύγαζαν «μάνα, μανίτσα!». Οι κοπέλες και οι άλλες γυναίκες με τους γέρους γονείς, τα παιδιά και τους αρρώστους, κραύγαζαν και αρπάζονταν μεταξύ τους σαν να ήθελαν να πάρουν και να δώσουν κουράγιο και βοήθεια, καθώς έπαιρναν φωτιά τα μαλλιά και τα ρούχα τους κι άρχισαν να γλύφουν το κορμί οι φλόγες. Κραυγές που ξέσκιζαν το λαρύγγι και τ’ αυτιά, φωνές μανιακές και κλάματα βροντερά, άγρια ουρλιαχτά ανθρώπων που έχασαν από τρόμο και πόνο τα μυαλά τους, χτυπήματα στα στήθη, στον πυρακτωμένο αέρα και στους τοίχους – χαλασμός κόσμου, ένα ζωντανό κομμάτι από την κόλαση στη γη! Αυτή την εφιαλτική εικόνα παρίσταναν, τα πρώτα λεπτά, τα δύο σπίτια που τα είχαν αγκαλιάσει οι φλόγες.
Μερικές γυναίκες και κοπέλες στον πόνο, τη φρίκη και την απελπισία τους, δοκίμασαν να ριχτούν από τα παράθυρα, προτιμώντας να σκοτωθούν πέφτοντας κάτω ή με σφαίρες από όπλο, παρά να υποστούν τον φριχτό θάνατο στην φωτιά.
Οι τσέτες που απολάμβαναν με κέφι και χαχανητά το μακάβριο θέαμα, έκαναν το χατίρι τους – πυροβόλησαν και τις σκότωσαν.
Δεν κράτησε πολλά λεπτά αυτή η σπαραξικάρδια οχλοβοή από τους αλαλαγμούς, τις άγριες κραυγές, τα τσουχτερά ξεφωνητά και το ξέφρενο κλάμα. Στην αρχή ο τόνος της οχλοβοής ανέβηκε ψηλά, ως που μπορούν να φτάνουν κραυγές, ξεφωνητά και ξελαρυγγίσματα από τρεις περίπου εκατοντάδες ανθρώπινα στόματα. Γρήγορα όμως ο τόνος άρχισε να πέφτει, ως που μονομιάς κόπηκαν κι έσβησαν οι φωνές και το κλάμα. Κι ακούγονταν μόνο τα ξύλα που έτριζαν από τη φωτιά και οι καμένοι τοίχοι και τα δοκάρια που έπεφταν με πάταγο πάνω στα κορμιά, που κείτονταν τώρα σωροί κάρβουνα και στάχτη κάτω στο δάπεδο, στα δύο στοιχειωμένα σπίτια το Μπέιαλαν.
http://pirforosellin.blogspot.gr/
- Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον
αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του και υπάρχει ενεργός σύνδεσμος (link). Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή
εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν
υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα
αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην
συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ,
ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των
συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Κυριακή 16 Φεβρουαρίου 2025
Σαν σήμερα, 16/29 Φεβρουαρίου 1922, ξεκίνησε το ολοκαύτωμα του χωριού Μπέη Αλάν, στον Πόντο / On this day, February 16/29, 1922, the holocaust of the village of Bei Alan, in Pontus, began
(Φωτ.: Βασίλης Καρυοφυλλίδης· εικ.: Χριστίνα Κωνσταντάκη)
Το ελληνικό χωριό Μπέη Αλάν ή Μπέιαλαν (10 χλμ βόρεια του Τσάμπασι και 35 χλμ ΝΑ των Κοτυώρων) είχε περίπου 100 σπίτια και περισσότερους από 500 κατοίκους. Υπαγόταν εκκλησιαστικά στη Μητρόπολη Κολωνίας και Νικόπολης και διοικητικά στην επαρχία Κερασούντας, αλλά ως επίνειό του είχε τα Κοτύωρα. Το χειμώνα οι κάτοικοί του το κατέβαιναν στην αγορά των Κοτυώρων, ενώ το καλοκαίρι προτιμούσαν το Τσάμπασι.
Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου 2024
2 Δεκεμβρίου 1922 πεθαίνει ο Πόντιος αντάρτης Αναστάσιος Παπαδόπουλος /Il 2 dicembre 1922 muore il ribelle ponziano Anastasios Papadopoulos / December 2, 1922 the Pontian rebel Anastasios Papadopoulos dies / 2 декабря 1922 года умирает понтийский мятежник Анастасиос Пападопулос.
Αναστάσιος Παπαδόπουλος "Κοτζά Αναστάς" (1896 - 2 Δεκεμβρίου 1922).
Τρίτη 4 Ιουνίου 2024
Τι ήταν οι Χατζήδες; Γιατί το ταξίδι τους ήταν σημαντικό; [μέρος 2ο] / What were the Hadjis? Why was their journey important? [part 2] / Cosa erano gli Hadji? Perché il loro viaggio è stato importante? [parte 2] / Что такое Хаджи? Почему их путешествие было важным? [часть 2]
Οι άγραφοι
εθιμικοί κανόνες ήθελαν τον Χατζή άνθρωπο αφοσιωμένο, δίκαιο και αμερόληπτο
μέσα στην οικογένεια και την κοινωνία. Έπρεπε να σκέφτεται και να ενεργεί έτσι,
που να αποτελεί υπόδειγμα πιστού και αφοσιωμένου ανθρώπου, με προθυμία στην
κάθε είδους προσφορά.
Δευτέρα 20 Μαΐου 2024
Το Αντάρτικο του Πόντου [μέρος 2] / Guerriglia del Pontus [part 2]/ Revolutionary struggle of the Pontus [parte 2] / Понтийский партизан [часть 2]
Το
Αντάρτικο του Πόντου [1η ανάρτηση του εν λόγω θέματος εις τον Πυρφόρο Έλλην την 11 Νοεμβρίου 2017]
Κυριακή 19 Μαΐου 2024
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)