Ὁ χῶρος αὐτὸς εἶναι ἀφιερωμένος σὲ ἐκείνη ποὺ ξανασυνάντησα μετὰ ἀπὸ 14.000 χρόνια περίπου, τότε ποὺ ἡ Θεὰ Ἀθηνᾶ εἶχε τὸν Τέττιγα, τὴν Νύμφη Δηϊάνειρα. Καὶ ἡ ὁποία μὲ ἐβοήθησε νὰ ἀκολουθήσω τὸν δρόμο τῆς ἔρευνας, τῆς ἀμφισβητήσεως καὶ τῆς ἀλήθειας. Ἡρακλῆς, ὁ υἱὸς τοῦ Διὸς καὶ τῆς Ἀλκμήνης, ἀπόγονος τοῦ Περσέως, τὸ ἄλλο μισὸ τῆς ἀρχέγονης παρουσίας μας, ὅταν τὸ ἀνθρώπινο γένος ἦτο ἑρμαφρόδιτο.
Ο Μίδας καταδιώκει τον Σειληνό. Μελανόμορφος πελεκάνος από ζωγράφους του Αχελώου, περίπου το 510 π.Χ.
Ήφαιστος. Ο Έλληνας θεός των σιδηρουργών, της μεταλλουργίας, των τεχνιτών, της γλυπτικής και πολλών αυτοματισμών.
Ο Ιππέας Μαραφιώτης και η φτερωτή σφίγγα. Ομάδα αγαλμάτων από τερακότα, ελληνικό αρχιτεκτονικό στοιχείο δωρικού ναού της Λοκρίδος - 5ος αιώνας π.Χ..
Nella necropoli di Tarquinia, patrimonio dell’Unesco, sono conservate
un gran numero di tombe a tumulo con camere scavate nella roccia, nelle
quali è conservata una straordinaria serie di dipinti, che
rappresentano il più cospicuo nucleo pittorico etrusco giunto a noi, e
al tempo stesso il più ampio documento di tutta la pittura antica prima
dell’età imperiale romana.