Ὅταν οἱ προσκεκλημένοι ἀποφάσισαν ἕνα μικρὸ χωνευτικὸ περίπατο στὸ
γειτονικὸ ἄλσος, ὅπου ἀνθοκέντητη χλόη καὶ ἀηδονόλαλα ρυάκια, βρήκαμε
τὸν καιρὸ νὰ κάνουμε ἕνα γῦρο στὸ καθολικὸν, συνοδευόμενοι ἀπὸ τὸν βηματάριον.
Ὁ χῶρος αὐτὸς εἶναι ἀφιερωμένος σὲ ἐκείνη ποὺ ξανασυνάντησα μετὰ ἀπὸ 14.000 χρόνια περίπου, τότε ποὺ ἡ Θεὰ Ἀθηνᾶ εἶχε τὸν Τέττιγα, τὴν Νύμφη Δηϊάνειρα. Καὶ ἡ ὁποία μὲ ἐβοήθησε νὰ ἀκολουθήσω τὸν δρόμο τῆς ἔρευνας, τῆς ἀμφισβητήσεως καὶ τῆς ἀλήθειας. Ἡρακλῆς, ὁ υἱὸς τοῦ Διὸς καὶ τῆς Ἀλκμήνης, ἀπόγονος τοῦ Περσέως, τὸ ἄλλο μισὸ τῆς ἀρχέγονης παρουσίας μας, ὅταν τὸ ἀνθρώπινο γένος ἦτο ἑρμαφρόδιτο.
Σπύρος Μελάς