
Ὁ χῶρος αὐτὸς εἶναι ἀφιερωμένος σὲ ἐκείνη ποὺ ξανασυνάντησα μετὰ ἀπὸ 14.000 χρόνια περίπου, τότε ποὺ ἡ Θεὰ Ἀθηνᾶ εἶχε τὸν Τέττιγα, τὴν Νύμφη Δηϊάνειρα. Καὶ ἡ ὁποία μὲ ἐβοήθησε νὰ ἀκολουθήσω τὸν δρόμο τῆς ἔρευνας, τῆς ἀμφισβητήσεως καὶ τῆς ἀλήθειας. Ἡρακλῆς, ὁ υἱὸς τοῦ Διὸς καὶ τῆς Ἀλκμήνης, ἀπόγονος τοῦ Περσέως, τὸ ἄλλο μισὸ τῆς ἀρχέγονης παρουσίας μας, ὅταν τὸ ἀνθρώπινο γένος ἦτο ἑρμαφρόδιτο.

Κωνσταντινούπολη 1822: Το δράμα των Ελλήνων στα σκλαβοπάζαρα – τα «ζωντανά λάφυρα» των Τούρκων Την άνοιξη του 1822, από την Κωνσταντινούπολη, ο Ολλανδός διπλωμάτης Gaspar Testa μετέδιδε στην επιστολή του: «Το πιο σπαρακτικό θέαμα είναι τα σκλαβωμένα γυναικόπαιδα που έφεραν από τη Χίο. Αγόρια και κορίτσια σέρνονται στους δρόμους δεμένα το ένα με το άλλο και οδηγούνται στα σκλαβοπάζαρα. Κοπέλες κρατούσαν στο χέρι ένα χαρτί με το όνομα των Τούρκων κυρίων τους που έμειναν στην Χίο. Μη μπορώντας να τις συνοδέψουν οι ίδιοι, τις έστειλαν στη διεύθυνση των σπιτιών τους στην Πόλη, ως σκλάβες». Οι θηριωδίες των Οθωμανών στη Χίο είχαν αφήσει το νησί ρημαγμένο: πτώματα, ερείπια και ένα τοπίο που μύριζε στάχτη και αίμα.
Η ελληνιστική γιγάντια γαλέρα Τεσσαρακοντέρα, ένα από τα μεγαλύτερα ανθρωποκίνητα σκάφη στην ιστορία.
Συγγραφέας: Στέφανος Σκαρμίντζος, M.A. Military History
Ο Ελληνικός Στρατός που πολέμησε τον Απρίλιο του 1941 εναντίον των Γερμανών έχει διερευνηθεί αρκετά αλλά οι αντίπαλοι του είναι σχετικά άγνωστοι. Παρά τα άφθονα μέσα που διέθεταν οι γερμανικές μονάδες αντιμετώπισαν σοβαρές δυσκολίες στις επιχειρήσεις ενάντια στην «Γραμμή Μεταξά». Η συντριπτική υλική τους υπεροχή ωστόσο, τούς επέτρεψε τελικά να επικρατήσουν.
Οι Γερμανοί στα σύνορά μας
Η πικρή εμπειρία του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου δίδαξε στους Γερμανούς να αναδιοργανώσουν τις ένοπλες δυνάμεις τους πάνω σε εντελώς νέες βάσεις και να αναπτύξουν καινούργια δόγματα και τακτικές πολέμου. Στο τέλη του 1940 όλα αυτά φαίνονταν να δικαιώνουν τους Γερμανούς και τους Ιταλούς συμμάχους τους ώσπου ο Μουσολίνι έριξε τον απροετοίμαστο ιταλικό στρατό σε μια οδυνηρή περιπέτεια ενάντια στην Βρεττανία και την Ελλάδα και έθεσε το κύρος του Αξονα σε κίνδυνο.
Ο Βυζαντινός χρονικογράφος Θεοφάνης περιέγραψε τη χρήση του «ελληνικού υγρού πυρός» κατά του αραβικού στόλου το 717 μ,Χ, : «Με τη βοήθεια του Θεού ο ευσεβής Αυτοκράτορας έστειλε αμέσως πυροβολικά εναντίον τους… τα οποία τους μετέτρεψαν σε φλεγόμενα ναυάγια. Μερικά από αυτά, που εξακολουθούσαν να καίγονται, έσπασαν στο θαλάσσιο τείχος, ενώ άλλα βυθίστηκαν στα βαθιά και όλα, και άλλα, φλεγόμενα με μανία, έφυγαν τόσο μακριά όσο τα νησιά Οξεία και Πλατεία».
Στα πλαίσια της μονοπώλησης της αντίστασης, την περίοδο 1941-1944, η αριστερά κατηγορεί όλους τους άλλους για "συνεργασία με τους ναζί". Μεταξύ αυτών και την Εκκλησία, προβάλλοντας ως βασικό επιχείρημα μια επιστολή των Αγιορειτών μοναχών προς τον Χίτλερ.