Κωνσταντινούπολη 1822: Το δράμα των Ελλήνων στα σκλαβοπάζαρα – τα «ζωντανά λάφυρα» των Τούρκων
Την άνοιξη του 1822, από την Κωνσταντινούπολη, ο Ολλανδός διπλωμάτης Gaspar Testa μετέδιδε στην επιστολή του: «Το πιο σπαρακτικό θέαμα είναι τα σκλαβωμένα γυναικόπαιδα που έφεραν από τη Χίο. Αγόρια και κορίτσια σέρνονται στους δρόμους δεμένα το ένα με το άλλο και οδηγούνται στα σκλαβοπάζαρα. Κοπέλες κρατούσαν στο χέρι ένα χαρτί με το όνομα των Τούρκων κυρίων τους που έμειναν στην Χίο. Μη μπορώντας να τις συνοδέψουν οι ίδιοι, τις έστειλαν στη διεύθυνση των σπιτιών τους στην Πόλη, ως σκλάβες».
Οι θηριωδίες των Οθωμανών στη Χίο είχαν αφήσει το νησί ρημαγμένο: πτώματα, ερείπια και ένα τοπίο που μύριζε στάχτη και αίμα.
Για τα «ζωντανά λάφυρα» όμως το δράμα μόλις άρχιζε. Εξαθλιωμένα γυναικόπαιδα στοιβάζονταν σε πλοία και μεταφέρονταν στις αγορές της Σμύρνης και της Κωνσταντινούπολης, όπου πωλούνταν ως δούλοι σε εξευτελιστικές τιμές.
Μέχρι την 1η Μαΐου 1822 είχαν εκδοθεί πάνω από 41.000 έγγραφα ιδιοκτησίας σκλάβων, οι λεγόμενοι «τεσκερέδες». Σύμφωνα με την γαλλόφωνη εφημερίδα της Σμύρνης Spectateur Oriental, έως τις 10 Μαΐου στο τελωνείο της Σμύρνης είχαν καταβληθεί δασμοί για περίπου 40.000 σκλάβους. Αγγλικές πηγές αναφέρουν ότι ο πληθυσμός του νησιού πριν το ολοκαύτωμα ανερχόταν σε περίπου 110.000. Από αυτούς, γλίτωσαν διαφεύγοντας ή μένοντας για την καλλιέργεια μαστίχας μόλις περίπου 20.000· περίπου 45.000 σφαγιάστηκαν και οι υπόλοιποι πωλήθηκαν ως δούλοι.
Οι θηριωδίες στη Χίο
Στις 30 Μαρτίου 1822, όταν ξεκίνησε το πρώτο γιουρούσι, ο οθωμανικός στρατός είχε σαφείς εντολές. Ο Σουλτάνος είχε διατάξει να σφαγιαστούν οι πάντες, εκτός από τα αγόρια 3–12 ετών και τις γυναίκες από 12 έως 40 ετών· αυτοί θα αιχμαλωτίζονταν για τα σκλαβοπάζαρα. Οι περιγραφές των επόμενων ημερών είναι φρικιαστικές: νεαρές κοπέλες βιάζονταν δημόσια στους δρόμους και νιόπαντρες μπροστά στους συζύγους τους, οι οποίοι εν συνεχεία σφαγιάζονταν. Άλλες τις βίαζαν μπροστά στους γονείς τους και έπειτα έκοβαν τα γεννητικά όργανα των ανδρών. Στις γυναίκες άνω των 40 έβαζαν φωτιά και τις άφηναν να καούν ζωντανές. Στις έγκυες έσκιζαν τις κοιλιές και έβγαζαν τα έμβρυα, ενώ τα μικρά παιδιά τα πετούσαν με δύναμη στα βράχια.
Πολλοί Τούρκοι στρατιώτες έκοβαν τα κεφάλια των χριστιανών κι έπειτα έγλυφαν το σπαθί τους, πιστεύοντας ότι έτσι κέρδιζαν θέση στον παράδεισο. Άλλους τους κρεμούσαν από τα δέντρα για παραδειγματισμό. Κομμένα ανθρώπινα μέλη και σοροί ήταν διάσπαρτοι στους δρόμους, ενώ η θάλασσα είχε κοκκινίσει από το αίμα. Ο καπνός από τα καιόμενα σπίτια είχε σκεπάσει όλη τη Χίο, και οι φλόγες έκαναν τη νύχτα να μοιάζει με μέρα.
Αρκετές Χιώτισσες προτίμησαν τον θάνατο από την ατίμωση και τη σκλαβιά: αυτοκτονούσαν πέφτοντας στον γκρεμό. Ορισμένες σκοτώθηκαν υπερασπιζόμενες τα παιδιά, τα αδέρφια και τους άντρες τους. Ακόμα και από αυτές που αιχμαλωτίστηκαν, κάποιες πέθαναν κάνοντας απεργία πείνας. Όπως σημειώνει ο Χιώτης δημοσιογράφος Παναγιώτης Ξενάκης στη «Μηχανή του Χρόνου»: «Μετά το 1822, η Χίος ήταν για χρόνια ένα απέραντο έρημο κοιμητήριο. Το πρώην νησί της μαστίχας, των γιασεμιών και των εσπεριδοειδών και απ’ άκρη σ’ άκρη ήταν καταχνιά και σκοτάδι και θάνατος για χρόνια».
Ο ιερέας Welsh της αγγλικής πρεσβείας στην Κωνσταντινούπολη κατέγραψε όσα είδε: «Οι Τούρκοι μεταχειρίζονταν τις Χιώτισσες με την εσχάτη καταφρόνηση. Τις εξέταζαν, τις πασπάτευαν όπως οι χασάπηδες τα αρνιά, και τις αγόραζαν 100 γρόσια με 3 λίρες το κεφάλι. Κάπου 500 Χιώτισσες πωλήθηκαν στην ψαραγορά». Παρόμοιες εικόνες εκτυλίχθηκαν και στη Σμύρνη: αλυσοδεμένα παιδιά και γυναίκες σέρνονταν σαν ζώα στους δρόμους. Πολλές είχαν δεμένο στο χέρι τους ένα χαρτί με το όνομα του κυρίου τους, καθώς είχαν αγοραστεί ήδη από κάποιον Τούρκο στρατιώτη στη Χίο. Αδυνατώντας να τις μεταφέρουν οι ίδιοι, τις στοίβαζαν σαν εμπόρευμα κατά εκατοντάδες σε πλοία και, μόλις έφταναν στο λιμάνι της Σμύρνης, οι τελωνειακές αρχές φρόντιζαν για την αποστολή τους στο σπίτι του αφέντη.
Το Κρασάκι Του Τσου #Komninos_Dynasty_Association
Πηγή : https://x.com/Krasaki_Tsou
http://pirforosellin.blogspot.gr/ -
Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον
αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του και υπάρχει ενεργός σύνδεσμος (link). Νόμος
2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή
εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν
υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα
αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην
συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία
ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των
συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου