Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

Πως αντιμετώπιζε την παιδεραστία η αρχαια κοινωνία και η σημερινή - ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ ΕΡΜΕΙΔΗ - How did pedophilia address the ancient society and the present - Homer's HERMES - there is a translator on the website



Ελληνική προϊστορία
Πως αντιμετωπίζετο η παιδεραστία στην αρχαιότητα
Ο Αισχύνης Κατά Τιμάρχου εις τους στίχους ..-.. αναφέρει :
[..] Νόμοι
 
δ τν παίδων διδάσκαλοι νοιγέτωσαν μν τ διδασκαλεα μ πρότερον λίου νιόντος, κλειέτωσαν δ πρ λίου δύνοντος. κα μ ξέστω τος πρ τν τν παίδων λικίαν οσιν εσιέναι τν παίδων νδον ντων, ἐὰν μ υἱὸς διδασκάλου δελφς θυγατρς νήρ· ἐὰν δέ τις παρ
τατ εσί, θανάτ ζημιούσθω. κα ο γυμνασιάρχαι τος ρμαίοις μ ετωσαν συγκαθιέναι μηδένα τν ν λικί τρόπ μηδενί· ἐὰν δ πιτρέπ κα μ ξείργ το γυμνασίου, νοχος στω γυμνασιάρχης τ τς λευθέρων φθορς νόμ. ο δ χορηγο ο καθιστάμενοι π το δήμου στωσαν τν λικίαν πρ τετταράκοντα τη.]
[..] μετ τατα τοίνυν, νδρες θηναοι, νομοθετε περ δικημάτων μεγάλων μέν, γιγνομένων δ ομαι ν τ πόλει· κ γρ το πράττεσθαί τιν ν ο προσκεν, κ τούτου τος νόμους θεντο ο παλαιοί. διαρρήδην γον λέγει νόμος, άν τινα κμισθώσ ταιρεν πατρ δελφς θεος πίτροπος λως τν κυρίων τις, κατ ατο μν το παιδς οκ ἐᾷ γραφν εναι, κατ δ το μισθώσαντος κα το μισθωσαμένου, το μν τι ξεμίσθωσε, το δ τι, φησίν, μισθώσατο. κα σα τ πιτίμια κατέρ πεποίηκε, κα μ πάναγκες εναι τ παιδ βήσαντι τρέφειν τν πατέρα μηδ οκησιν παρέχειν, ς ν κμισθωθ ταιρεν· ποθανόντα δ θαπτέτω κα τλλα ποιείτω τ νομιζόμενα.
Μετάφραση :
[..] Οι διδάσκαλοι να μην ανοίγουν τα σχολεία πριν ανατείλει ο ήλιος και να τα κλείνουν πριν δύση ο ήλιος. Να μην επιτρέπεται εις τους έχοντας ηλικία ανωτέρα της παιδικής να εισέρχονται εις τα σχολεία, όταν υπάρχουν εντός αυτών παιδιά, εκτός εάν πρόκειται περί υιού, αδελφού γαμβρού του διδασκάλου. Εάν δε κάποιος παρά την απαγόρευση ταύτη εισέρχεται εις το σχολείο, να τιμωρείται με την ποινή του θανάτου. Επίσης οι επί κεφαλής της παλαίστρας να μην επιτρέπουν εις κανένα ενήλικο να κάθεται μαζί με τα παιδιά κατά τις εορτές του Ερμού, με καμμία δικαιολογία. Εάν δε επιτρέπει τούτο εις αυτούς και δεν τους εκδιώκει εκ της παλαίστρας, ο επί κεφαλής της παλαίστρας θα είναι ένοχος παραβάσεως του νόμου περί διαφθοράς των ελευθέρων παίδων. Οι δε χορηγοί οι οριζόμενοι υπό του λαού, πρέπει να έχουν συμπληρώσει τό τεσσαρακοστόν έτος της ηλικίας των.
[..]Μετά ταύτα δε, άνδρες Αθηναίοι, ο νομοθέτης κάνει λόγο περί εγκληματών βαρύτατων μεν, τα οποία όμως συμβαίνουν, νομίζω εις την πόλη. Διότι εξ αιτίας του ότι γίνονται μερικά, τα οποία δεν έπρεπε να εγίνοντο, οι παλαιοί τηρούσαν τους νόμους. Ρητά λοιπόν ο νόμος ορίζει ότι, εάν ένας πατέρας ή αδελφός ή θείος ή επίτροπος ή εν γένει κάποιος από εκείνους που έχουν εξουσία επί ελευθέρου παιδιού, παραδώσει αυτό αντί χρημάτων εις κάποιον έκφυλο δια σεξουαλική απόλαυση, δεν επιτρέπεται να καταδιωχθεί το παιδί, αλλά εκείνοι οι οποίοι συνήψαν αντί χρημάτων την συμφωνία αυτή, ο ένας διότι το παρέδωσε και ο άλλος διότι το παρέλαβε προς τον ανωτέρω σκοπό. Όρισε δε και δια τους δυό την ίδια ποινή».
  Επίσης ο Αισχύνης στο ίδιο έργο του, στον στίχο ... αναφέρει :
[...] Νόμος
[ν τις θηναίων λεύθερον παδα βρίσ, γραφέσθω κύριος το παιδς πρς τος θεσμοθέτας, τίμημα πιγραψάμενος. ο δ ν τ δικαστήριον καταψηφίσηται, παραδοθες τος νδεκα τεθνάτω αθημερόν. ἐὰν δ ες ργύριον καταψηφισθ, ποτεισάτω ν νδεκα μέραις μετ τν δίκην, ἐὰν μ παραχρμα δύνηται ποτίνειν· ως δ το ποτεσαι ερχθήτω. νοχοι δ στασαν τασδε τας ατίαις κα ο ες τ οκετικ σώματα ξαμαρτάνοντες.]
[....] «Αν κάποιος Αθηναίος προσβάλει ελεύθερο παιδί, να διώκεται ενώπιον των θεσμοθετών από εκείνον, ο οποίος έχει εξουσία επί του παιδιού, αφού αναγράψει εις την μήνυση του την ποινή, της οποίας θεωρεί τούτον άξιον. Αν δε ο μηνυθείς καταδικασθεί, να παραδοθεί εις τους ένδεκα και να θανατωθεί την ίδια ημέρα. Εάν δε του επιβληθεί χρηματική ποινή, να την καταβάλει εντός ένδεκα ημερών μετά την δίκη, εάν δεν δύναται να την καταβάλει αμέσως, μέχρις ότου δεν την καταβάλει, να φυλακισθεί. Εις την ίδια ποινή να υπόκεινται και εκείνοι, οι οποίοι υποπίπτουν εις τις ίδιας παραβάσεις και όσον αφορά τους δούλους».

  Όταν ο Ζεύς έπλασε τους ανθρώπους, τις άλλες ψυχικές ιδιότητες αμέσως τις έβαλε μέσα τους, μόνο την ντροπή ξέχασε. Επειδή δεν ήξερε από ποιό σημείο να την εισάγει, την πρόσταξε να μπει από τον πρωκτό. Εκείνη, αρχικώς προέβαλε αντιρρήσεις και δυσανασχετούσε, επειδή εντόνως διαφωνούσε, είπε: «μόνον με αυτή την συμφωνία δέχομαι να εισέλθω, αν οποιοσδήποτε εισέλθει, μετά από μένα, τότε ευθύς αμέσως εγώ εξέρχομαι.»
 Στην αρχαία Ελλάδα στις περισσότερες πόλεις – κράτη υπήρχαν «κοινοί» νόμοι δια την τιμωρία της παιδεραστίας και ομοφυλοφιλίας με τις εξής επιπτώσεις:
Δεν μπορούσε να γίνει ένας από τους 9 άρχοντες :
1) ιερέας
2) δικηγόρος δημοσίων δικών ή να καταλάβει οποιαδήποτε εξουσία, είτε εντός της πόλεως είτε έξω από τα όριά της, είτε με κλήρο είτε με εκλογή
3) να μυηθεί στα ιερά μυστήρια
4) να στέλνεται ως κήρυκας
5) να λέγει τη γνώμη του
6) να μετέχει σε δημόσιες θρησκευτικές τελετές
7)  να φοράει στεφάνι στις δημόσιες στεφανοφορίες
8)  να περιφέρεται στην δημόσια αγορά εάν ήτο «δηλωμένος» ομοφυλόφιλος. Η τιμωρία του ήτο η ποινή του θανάτου και
9) Ο ομοφυλόφιλος δεν είχε πολιτικά και ιερατικά δικαιώματα.
«Ο Λυκούργος όμως, αντιθέτως προς όλα αυτά πιστεύων, επεδοκίμαζε μόνο το εάν σημαίνων άνθρωπος, θαυμάσας την ψυχικήν αρετήν του παιδιού, προσεπάθει να κάμη αυτόν φίλον με δεσμούς αναμεταξύ των άμεμπτους και να τον συναναστρέφεται, διότι τούτο ενόμιζε μέσον καλλίστης ανατροφής. Εάν όμως επαρουσιάζετο κανείς επιθυμών το παιδικό σώμα, επειδή ο Λυκούργος εθεώρει τούτο πολύ αναίσχυντον, ενομοθέτησεν εις την Σπάρτην να απέχουν οι ερασταί απο τα αγαπώμενα παιδιά, όπως αποφεύγουν εις αφροδίσιους (ερωτικές) σχέσεις οι γονείς από τα τέκνα των και οι αδερφοί από τους αδερφούς των».
Ο Πλούταρχος, αναφέρει για αυτούς :
  «ο ψυχικός δεσμός μεταξύ των νέων δεν είχε καμμία σχέση με τις σωματικές επαφές και ότι εστερείτο τα πολιτικά του δικαιώματα δυνάμει νόμου όποιος προσπαθούσε να ασελγήσει εις βάρος άλλου».
  Ο δε Πλάτωνας στο έργο του στους Νόμους αναφέρει :
«Ή κανένας να μην τολμά να έρχεται σε επαφή με τους γενναίους και ελεύθερους εκτός από την ίδια τους την γυναίκα, ούτε να επιτρέπεται να σπείρουν νόθα σπέρματα στις παλλακίδες, είτε σε άνδρες άγονα παρά φύσιν ή μάλλον καλλίτερα την μεταξύ ανδρών επαφή να την απαγορεύσουμε τελείως».
Η Σαπφώ επίσης έχει πέσει θύμα συκοφαντίας και τότε και τώρα. Ο Λουκιανός λέγει: «έπεσε θύμα συκοφαντίας για μια τάχα αισχρά φιλία». Η Σαπφώ έπαιζε ένα ρόλο καθοδηγήτριας για τις μαθήτριές της, πράγμα που μόνο από τους άντρες ήτο αποδεκτό εκείνη την εποχή, με αποτέλεσμα κάποιοι να την κατηγορήσουν, ότι είχε σχέσεις με τις μαθήτριές της. Η Σαπφώ όμως πέθανε με έναν περίεργο τρόπο:
  Αυτοκτόνησε πέφτοντας από ένα γκρεμό της Λευκάδος, αφού ήταν πλήρως απογοητευμένη και πληγωμένη διότι την είχε εγκαταλείψει ο έρωτάς της, ένας άνδρας, ο Φάων ο Μυτιληναίος. Αυτοκτόνησε λοιπόν από έρωτα για έναν άντρα και αυτό αποσιωπείται.
Ο Δημοσθένης στο «Κ..............» στον στίχο.... αναφέρει : «περί του της εταιρήσεως νόμου»(η σημασία του εταίρου ήταν η επί πληρωμή παροχή σεξουαλικής υπηρεσίας), ο οποίος ήτο νόμος του Σόλωνος, ο οποίος έλεγε : «Ούτε να έχουν το δικαίωμα να ομιλούν, ούτε να καταθέτουν μηνύσεις στα δικαστήρια όσοι έχουν εταιρήσει».
Ο Πλάτωνας στους «Νόμους» του:
«Οι πολίτες μας δεν πρέπει να είναι κατώτεροι από τα πουλιά και πολλά άλλα είδη ζώων, που γεννιούνται σε αγέλες και ζούν αζευγάρωτα, ως την ηλικία της τεκνοποιίας, αγνά και αμόλυντα από τον γάμο, αλλά, όταν φτάσουν σ’ εκείνη την ηλικία, ζευγαρώνουν αρσενικό με θηλυκό και θηλυκό με αρσενικό σύμφωνα με τις διαθέσεις τους και για το υπόλοιπο της ζωής τους ζούν με ευλάβεια και είναι νομοταγή, μένοντας πιστά στις συμφωνίες που ήταν η αρχή της σχέσεώς τους. Πρέπει να λοιπόν αυτοί(οι πολίτες) να είναι ακόμη καλλίτεροι από τα θηρία».
[ Άδωνις Γεωργιάδης «Ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα - ο μύθος καταρρέει», εκδόσεις Γεωργιάδης - 200..]
  Δηλαδή οι νόμοι ήτο αυστηρότατοι, και υπήρχε η ποινή του θανάτου, διότι το κακό που κάμει είναι ανεπανόρθωτο, όχι ηλιθιότητες περί «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» που επικαλείται η μη δημοκρατία σήμερα, διότι αυτά τα άτομα δεν θεραπεύονται, επειδή αυτό που ήξεραν καλά οι αρχαίοι και οι παλαιοί ότι : ο άνθρωπος γεννιέται δεν γίνεται.
Δεν θα πρέπει να ξεχνούμε ότι υπήρξαν και περίοδοι όπου δεν ετιμωρούντο οι παιδερασταί.
Χριστιανική ιστορία
Πως αντιμετώπιζε την παιδεραστία ο χριστιανισμός [μέχρι και σήμερα]
Ο Χριστιανισμός καταδικάζει την παιδεραστία, μάλιστα υπάρχει και αναφορά του Αποστόλου Παύλου. Σήμερα χωρίς αποφάσεις και επεμβάσεις ουσίας το «Χριστιανικό ιερατείο», κατά παράβαση των κανόνων της Εκκλησίας, μη θέλοντας ίσως να «κακοχαρακτηριστεί» ότι διαχωρίζει τάσεις ανθρώπων, αποστασιοποιείται. Έτσι και γενικά η «πολιτισμένη Δύση» η άλλως ονομαζόμενη «χριστιανοκρατούμενη»- κατά φαντασίαν φυσικά ισχύουσα η μετοχή, γι’ αυτό και τα εισαγωγικά - κοινωνία , αφού ρητά απαγορεύεται κάθε ανώμαλη πράξη από τους κανόνες της Εκκλησίας, απαλλάσσει αυτόν που παραδίδει το παιδί αλλά και αυτόν που το παρέλαβε για ερωτική πράξη. Είναι λανθασμένες φυσικά οι θέσεις Χριστιανών « ιερέων»  – ανιέρων στην πραγματικότητα-  που ομιλούν ότι, εφ’ όσον ο θύτης ζητήσει συγχώρεση από τον Θεό, …δεν θα το επαναλάβει…. 
  Εδώ, σε αυτό το σημείο να σας θυμίσουμε την προφητεία του πατρο-Κοσμά, που επαληθεύει στις ημέρες μας: « Θα ‘ρθει καιρός που οι κληρικοί θα γίνουν οι χειρότεροι και οι ασεβέστεροι όλων».
Και  μετά ο βδελυρός δράστης απαλλάσσεται από την πράξη του την κακή ! Αυτοί δε, που δικάζονται, ευρίσκονται απέναντι από μια νομοθεσία η οποία είναι από απαλλακτική, μερικώς έως ολικώς, και φυσικά πολλές φορές με αναστολή λόγω προηγουμένου εντίμου βίου!!! Ο παιδεραστής όμως είναι ψυχικά άρρωστος, όπως αναφέρουν κοινωνικοί λειτουργοί αλλά και ψυχίατροι που μιλούν ξεκάθαρα ότι είναι μια ψυχική ασθένεια η οποία δεν θεραπεύεται, απλά υπάρχουν περίοδοι εξάρσεως και περίοδοι υφέσεως. Άρα η κυκλοφορία τους εντός της κοινωνίας άνευ παρακολουθήσεως είναι άκρως επικίνδυνη. Το δε θύμα δεν θεραπεύεται σε καμμία περίπτωση, η μνήμη είναι μνήμη, και το κακό είναι κακό. Απλά στην σημερινή «πολιτισμένη κοινωνία» της Δύσεως και εις τον βωμόν της μη δημοκρατίας δημιουργήθηκαν τα «ανθρώπινα δικαιώματα» και το χάλι της σημερινής κοινωνίας, όπου δικαιώματα έχουν οι θύτες κι όχι το θύματα !!!
  Το ήθος της σημερινής κοινωνίας και δη της Ευρωπαϊκής Ενώσεως φαίνεται με την αποδοχή από την απόφαση της Ολλανδίας δια νόμου [2012] να επιτρέπει την παιδοφιλία εφ’ όσον το παιδί έχει συμπληρώσει το 12ο έτος της ηλικίας του !!! 
  Πρέπει όμως να γίνει μνεία και εις την Ρωσσία, όπου το κοινοβούλιο της, προσφάτως [2012] για την παιδοφιλία και την παιδεραστία έκαμε νόμους πολύ αυστηρούς, όπου ο παιδόφιλος και ο παιδεραστής να ευνουχίζονται ή να αυτοευνουχίζονται. Δηλαδή να αποκόπτουν μόνοι τους το ανδρικό τους μόριο, με «όφελος» την καλύτερη διαβίωση εις τις φυλακές κατά το υπόλοιπο της ζωής του, διότι η ποινή είναι ισόβια χωρίς παράθυρα μειώσεώς της ποινής τους.
Η βιβλιογραφία αποκρύπτεται μέχρι κυκλοφορίας του βιβλίου, επειδή αναπαράχθηκαν άρθρα του συγγραφέως άνευ αναφοράς του ονόματός του, της ιστοσελίδος αλλά και του βιβλίου μέρος α που αναφέρεται κάτωθι.
Απόσπασμα από το βιβλίο του συγγραφέως Ομήρου Ερμείδη με τον τίτλο «Αναμνήσεις από το μέλλον του χθες» υπότιτλο «Ηρωολόγιον Αγιολόγιον», μέρος β,  [μέρος α, 1998 εκδόσεις Γεωργιάδης] υπό έκδοσιν
http://pirforosellin.blogspot.gr/  -  Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του και υπάρχει ενεργός σύνδεσμος(link ). Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.333
http://pirforosellin.blogspot.gr/ - Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του και υπάρχει ενεργός σύνδεσμος(link ). Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου