Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Γευσιγνωσία (μέρος 3ο) Oι απόψεις των προγόνων μας για την διατροφή




συμπόσιο εξ αγγείου ευρισκομένου εις το μουσείον του Λούβρου] (μέρος 3ον )
Τι έτρωγαν οι αρχαίοι
Α)Τι έτρωγαν και πως οι αρχαίοι Έλληνες Αθηναίος, ο συγγραφέας των Δειπνοσοφιστών, που έζησε τον 3ο μ.Χ. αιώνα, περιγράφει ένα δείπνο που έδωσε ο εύπορος Κάρανος επ' ευκαιρία των γάμων του. Στην αρχή, λέει,

προσφέρθηκε σε κάθε συνδαιτυμόνα από ένα ασημένιο ποτήρι και ένα χρυσό διάδημα. Μετά, άρχισαν να έρχονται οι ασημένιοι και χάλκινοι δίσκοι με τα εδέσματα: Κοτόπουλα, πάπιες και χήνες ψητές, κατσικάκια, λαγοί, περιστέρια, τρυγόνια και πέρδικες. Ακολούθησε ένα διάλειμμα για να παίξουν οι μουσικοί και οι αυλητρίδες. Δεύτερο μέρος με ψητό γουρουνόπουλο ξαπλωμένο ανάσκελα πάνω σε ασημένιο δίσκο. Την κοιλιά του την είχαν γεμίσει με ψητές τσίχλες και συκοφάγους, στρείδια και χτένια σκεπασμένα με κρόκους αυγών... Γνωρίζουμε σήμερα ότι οι αρχαίοι μας πρόγονοι, ειδικότερα οι Μακεδόνες και οι Θεσσαλοί ...έτρωγαν καλά!
Οι Μυκηναίοι, από τον 15ο και 14ο αιώνα π.Χ., είχαν ως βασική τροφή τα δημητριακά και χρησιμοποιούσαν τις λέξεις «σίτος» και «κριθή». Επίσης, έτρωγαν πολλά σύκα, μέλι και τυριά.
Οι αρχαίοι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που κατέγραψαν τρόπους παρασκευής φαγητών, από τον 5ο αιώνα π.Χ. Από τα κείμενα που έχουν διασωθεί ως τις μέρες μας, γνωρίζουμε ότι οι αρχαίοι μας δημιούργησαν το πρώτο γαστρονομικό αρχείο του κόσμου. Και, μάλιστα, είχαν ακόμα και γλυκόξινες γεύσεις, τις οποίες αγνοούσαμε μέχρι που μας ήρθαν από την ...Κίνα!
  Μπορεί οι αρχαίοι να μην ήξεραν το ρύζι, τη ζάχαρη, το καλαμπόκι, την πατάτα, τη ντομάτα και το λεμόνι, αλλά χρησιμοποιούσαν μια μεγάλη ποικιλία από καρυκεύματα για το κυνήγι, πολλά κρεμμύδια, αγουρέλαιο αρωματισμένο με μέντα ή θυμάρι, έφτιαχναν γλυκίσματα από ψιλοκοσκινισμένο αλεύρι και μελωμένο κρασί!
Ο Θεόφραστος αναφέρει 5 ποικιλίες ραπανιών, διευκρινίζοντας ότι εκείνο της Βοιωτίας ήταν το πιο γλυκό. Ξέρουμε ότι οι αρχαίοι έτρωγαν τα ραπανάκια μαζί με το ψωμί για πρωινό! Από τον Πλάτωνα, τον Ησίοδο, τον Πλούταρχο και άλλους συγγραφείς, έχουμε αρκετές περιγραφές για τα δείπνα των αρχαίων.
 Η αρχαία ελληνική διατροφή, αποτελεί σήμερα τη βάση πάνω στην οποία «οργανώνεται» κάθε υγιεινή δίαιτα στις περισσότερες περιοχές του κόσμου. Πόσοι, όμως, το γνωρίζουν αυτό; Η Διατροφή, είδη ψαριών και φαγητά στην αρχαία Ελλάδα
Ο Δάφνος (γιατρός) ο οποίος μας αναφέρει ότι τα νυχτερινά δείπνα είναι πιο ωφέλιμα για όλο το σώμα, διότι το άστρο της Σελήνης ταιριάζει με το χώνεμα των τροφών επειδή είναι σηπτικό (Δειπνοσοφιστές ..., ....). Η πέψη είναι διαδικασία σήψης. Είναι λοιπόν πιο εύσηπτα όσα σφάγια θυσιάζονται τη νύχτα και από τα ξύλα όσα κόβονται με το φως της σελήνης και οι περισσότεροι από τους καρπούς ωριμάζουν με το φως της σελήνης.
Ο Άμφις Αθηναίος ποιητής κωμωδιών, σύγχρονος του Πλάτωνα μας αναφέρει με τον τρόπο του για την σπουδαιότητα των ψαριών στο έργο του «.....» . Όπου λέει : όποιος πηγαίνοντας στην αγορά ενώ μπορεί να απολαύσει αληθινά ψάρια, επιθυμεί να αγοράσει ραδίκια, είναι τρελός. Είδη ψαριών Αμίες
Ο Άρχιππος ποιητής κωμωδιών (είναι γνωστά 5 από τα έργα του, από τα οποία σώζονται μόνο αποσπάσματα )στο έργο του Ιχθύς μας αναφέρει ότι τα ψάρια αυτά είναι παχιά.
Ο Επίχαρμος ποιητής κωμωδιών και διαμορφωτής της δωρικής κωμωδίας της Σικελίας έχοντας γεννηθεί στην νήσο Κω αλλά έχοντας ζήσει στα Μέγαρα της Σικελίας στο έργο του Σειρήνες μας αναφέρει το πότε ήταν καλύτερα να μαγειρευτούν και να φαγωθούν οι αμίες.
Ο Ικέσιος γιατρός από την Σμύρνη (ο οποίος είχε ιδρύσει σχολή φαρμακολογίας και διαιτιτικής) στο έργο του «Περί ....» μας αναφέρει για το πόσο εύχυμες και λιγότερο θρεπτικές είναι οι αμίες.
Ο Αρχέστρατος από την Γέλα της Σικελίας ποιητής (έγραψε ένα σατυρικό έπος, παρωδία των λεγομένων διδακτικών επών, με τον τίτλο «Ηδυπάθεια» ) και τεχνίτης φαγητών στο έργο του Γαστρολογία μας αναφέρει για τις Αμίες.
Ο Κλεόστρατος από την Τένεδο στο έργο του «Αστρολογία» Αλφηστός ή Αλφηστής
Ο Απολλόδωρος από την Αθήνα στο τρίτο βιβλίο του έργου του «Περί Σώφρονος» αναφέρει τον Αλφηστή
Ο Επίχαρμος στο Γάμο της Ήβης αναφέρει τον Αλφηστό Ο Αριστοτέλης στο έργο του «Περί ζώων» αναφέρει τον αλφηστή ότι είναι μονάκανθο και κιτρινωπό.
Ο Νουμήνιος από την μικρασιατική Ηράκλεια στο έργο του «Αλιευτικό» αναφέρει τον αλφηστό Ανθίας Ο Αριστοτέλης στο έργο του «Περί ηθών των ζώων» αναφέρει για τον ανθία ότι εκεί που ζει δεν ζει άλλο ψάρι έχοντας ως ένδειξη αυτό οι σπογγαλιείς κολυμπούν χωρίς φόβο, το οποίο και ονομάζουν και ιερό ψάρι. Ο Δωρίωνας στο έργο του «Περί ιχθύων μας λέει ότι είναι ωραίο ψάρι καλλιώνυμο και έλοπα.
Ο Επίχαρμος στις Μούσες περιλαμβάνει το ψάρι στο κατάλογό του αλλά δεν μας λέει αν είναι ωραίο. Πομπίλος Γεννήθηκε από το αίμα που έπεσε από τον Ουρανό στην θάλασσα, όταν ο Κρόνος έκοψε τα γεννητικά όργανα του πατέρα του Ουρανού. Ψάρι ιερό και ερωτικό. Ιερό ψάρι του Ποσειδώνος.
Ο Επιμενίδης σοφός, μάντης και νομοθέτης από την Κρήτη (θεράπευσε τους Αθηναίους από το κυλώνειο άγος) στο έργο του Τελχινιακή ιστορία μας αναφέρει ότι ο Πομπίλος είναι ένα από τα ιερά ψάρια – ο Πομπίλος και το Δελφίνι.
Ο Νίκανδρος από την μικρασιατική Κολοφώνα έγραψε πολλά έργα σχετικά με την γεωργία (από τα οποία σώζονται κάποια αποσπάσματα) και δυο ποιήματα που σώζονται τα Θηριακά που δίνουν οδηγίες για θεραπείες τραυμάτων από δηλητηριώδη ζώα και τα Αλεξιφάρμακα που δίνουν οδηγίες για τροφικές δηλητηριάσεις. Τα Οιταικά όπου εδώ αναφέρει για τον Πομπίλο (δεύτερο βιβλίο) και το ότι δείχνει τον δρόμο στους ανυπόμονους και φιλέρωτους ναύτες.
Ο Αλέξανδρος από την Αιτωλία στον Κρίκα του αναφέρει για τον Πομπίλο και πως είναι οδηγός για τους ψαράδες.
Ονομασίες προϊόντων εις την αρχαία Ελλάδα
 Ονομασίες άρτων :
Εσχαρίτης, Αταβαρύτις, Αχαϊνάς, Κριβανίτις, Εγκρυφίας, Λάγανο, Πλακίτα, Τυρώντα, Δάρατον, Αγελαίοι, Ορινδόν, Οβελιάς, Ετνιτάς, Κνηστός, Μακωνίδες, Νάστος, Βάκχυλος, Θρόνος, Κιλίκιον, Αυτόπυρον, Δίπυρος, Επανθρακίς, Κόλλαβον, Στρεπτίκιος, Σησαμίτης, Ανάστατος, Πυραμούς, Κυλλάστιν, Βλήμα, Πύρνον, Άραξις, Σπολέας, Μάζαι κ.ά.
Ονομασίες θαλασσινών :
ψάρι από τον Βόσπορο, Τρυφερά χταπόδια, καραβίδα –το πιο ωραίο θαλασσινό – καραβίδες συριανές Μαρίδες Φαλήρου, Σουπιές από τα Άβδηρα και την Μαρώνεια, Μύδια από την Έφεσο, καλαμάρια στην φωτιά, Γλαύκο από την Όλυνθο και τα Μέγαρα, Κέφαλοι στο τσουκάλι, πέρκες, γάδοι, σκουμπριά και παστά από τον Ελλήσποντο, Σκουμπριά από την περιοχή της Καρχηδονίας, Αχινοί από την Κεφαλληνία, την Ικαρία και την Σικελία, Φαγκρί από την Ερέτρια, Λακέρδα από το Βυζάντιο, Μπαρμπούνια, μουγκρί γιγάντιο λίμνης, μελανούρι, μουρμούρες, σπάροι, τόνος και σμέρνες από την Σικελία, Κέφαλος, σαργός, σμυρνέϊκες γαρίδες, Αστακός Αλεξανδρινός (προσφέρεται συνήθως σε γεύματα θεών, Σαλάχι, χταπόδια βραστά, γαλέος, μπαρμπούνια, σφυρίδα από την Σκιάθο, Χέλια βοιωτικά, Χέλια της Κωπαΐδος και του Στρυμώνος, Ψάρια της Καρύστου, Οξύρρυγχος από τον Δούναβη, Ψάρια παστά από τον Πόντο, Κοκοβιός και πολλά άλλα.
Ονομασίες λαχανικών και οσπρίων :
Πράσσα, μανιτάρια από την Κέα, Παντζάρια, ραπάνια, μυρώνια, βολβοί, σπαράγγια από την Λιβύη, Γογγύλια από τον Κηφισό και τη Μαντινεία, Ραπάνια από την Θήβα, Κρεμμύδια από την Σαμοθράκη, Ζοχοί, σέσκουλα, φάβα, τρυφερά κουκιά από την Λήμνο, Κουκιά από την Αίγυπτο, Φακές από την Γέλα Και πολλά άλλα.
Ονομασίες πουλερικών και κρεάτων :
Κρέας χελώνας, πάπιες παχιές, φασιανοί, τσίχλες, κύκνοι, πελεκάνοι, σαλιγκάρια από την Αίτνα, Χοντρά λουκάνικα, σαλάμια μακριά, μικρά κοτόπουλα, ερίφια της Μήλου, Έντερα από αρνιά και ερίφια, γίδες και κατσίκες της Σκύρου, Μοσχαράκι από την Κορώνη, Πατσάς και χοιρομέρι, μήτρα γουρουνιού, χοιρινό, νεφραμιά από γουρουνόπουλο θρεμμένο στο σπίτι και άλλα πολλά.
Ονομασίες φρούτων, τραγημάτων και τυριών :
Τυρί από την Σικελία,
Τυρί από τις Συρακούσες,
Κάστανα, ροδάκινα,
αφράτα μήλα από την Εύβοια,
Μέλι και κίτρα από την Αττική,
Κυδώνια, καρύδια από την Σιδούντα, σταφύλια, κόκκινα μήλα της Κορίνθου,
Απίδια (αχλάδια) από την Κίμωλο,
Ρόδια από την Πάρο,
σύκα από την Φρυγία,
χουρμάδες από την Φοινίκη,
αμύγδαλα από την Νάξο,
ξερά σύκα από την Αττική,
σύκα από την Πάρο,
πίτες από σουσάμι και μέλι από την Μήδεια της Κωπαΐδος, τηγανίτες με σουσάμι,
τηγανίτες με μέλι από την Κρωπία και πλήθος άλλων.
  Ονομασίες τροφίμων γνωστά στην εποχή του Αθήναιου του Ναυκρατίτη όταν έγραψε το βιβλίο «Δειπνοσοφιστές».
 Αγκινάρα : οι Έλληνες την Κινάρα οι δε ρωμαίοι κάρδο. Στην Σικελία υπάρχει ακανθώδες φυτό που δεν φύεται στην Ελλάδα και το ονομάζουν κάκτον (αγριοαγκινάρα).
Αμύγδαλο : καταγωγή από την Ασία. Τα πιο γνωστά ήταν της Νάξου, και της Κύπρου, όπου ήταν ωραία με το ποτό πριν το φαγητό.
Αψέντι : γνωστό από την αρχαιότητα για τις τονωτικές του ιδιότητες. Βασιλικός : καταγωγή του από τις Ινδίες.
  Οι Έλληνες του έδωσαν μεγάλη αξία και η ελληνική του ονομασία καθιερώθηκε διεθνώς.
Βολβοί : Αφροδισιακή τροφή.
  Ο Δίφιλος λέει πως είναι δύσπεπτοι, καθαρτικοί, επιβλαβείς για τα μάτια και κυρίως διεγείρουν τις ορμές.
Βερύκοκο : καταγωγή από την ανατολή, στην Ευρώπη έγινε γνωστό από την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Γάλα : πάντα σύμβολο γονιμότητας και πλούτου. Οι έλληνες έπιναν γάλα από τις κατσίκες και τις προβατίνες.
Γαλέτα : χρονολογείται από την νεολιθική εποχή. Οι αρχαίοι έφτιαχναν γαλέτα από βρώμη, σιτάρι, σίκαλη και μέλι.
Γάρος : (σαλαμούρα) ο Σοφοκλής στον Τριπτόλεμο αναφέρει γάρο από παστά ψάρια.
Γλυκόριζα : γνωστή από την αρχαιότητα για τις θεραπευτικές της ιδιότητες.
Δάκτυλον : η ελληνική ονομασία του χουρμά (βλέπε Χουρμάς). Δάφνη : το πιο γνωστό αρωματικό της αρχαιότητας.
Δρακόντιον (Εστραγκόν) : οι αρχαίοι Έλληνες το χρησιμοποιούσαν για την ίαση πληγών από δηλητηριώδη ζώα.
Ελιές (Δρύππας) : Δρύππας είναι η ονομασία που της είχαν δώσει οι αρχαίοι.
  Ο Δίφιλος λέει πως είναι δύσπεπυτες.
Ζαφορά : ονομάζεται κρόκος. Απόδειξη της αρχαιότητας της χρήσης του οι τοιχογραφίες της Θράκης.
Κανέλα : αναφέρεται στα αρχαία κείμενα και την Βίβλο, οι αρχαίοι αρωμάτιζαν με αυτήν τα κρασιά τους.
Καραμέλες : οι αρχαίοι έφτιαχναν ένα είδος καραμέλας από μέλι σπόρους και φρούτα.
Καρότα : οι αρχαίοι γνώριζαν την μεγάλη θρεπτική τους αξία. Καρύδια : οι Αττικοί συγγραφείς ονομάζουν Καρυά όλους τους καρπούς με σκληρή φλούδα.
Κεράσια : Πάντως πατρίδα του θεωρείται η Κερασούς (όπως μαρτυρά και το όνομά της ) του Πόντου. Μάλιστα ο Αθήναιος (...,....) περιγράφει πως σε ένα γεύμα μεταξύ Ελλήνων και Ρωμαίων, κάποιος Ρωμαίος καλεσμένος επιτέθηκε στους Έλληνες, διότι δεν γνώριζαν ότι ο καλοφαγάς Λούκουλλος ήταν αυτός που μετέφερε τις κερασιές, από την βασιλεία του Πόντου στην Ευρώπη και ήταν αυτός που του βάπτισε τον καρπό κέρασο. Τότε σηκώθηκες ο Δίφιλος από την Σίφνο, προσωπικός ιατρός του βασιλέα της Θράκης, ο οποίος έδωσε την πληροφορία ότι πολύ πριν του Λουκούλλου, ο διάδοχος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Λυσίμαχος ήταν αυτός που έφερε τα δένδρα από τον Πόντο στην Ελλάδα, άρα οι Έλληνες γνώριζαν το κεράσι πριν από τους Ρωμαίους.
Κολίανδρο : χρησιμοποιείτο από τους αρχαίους Έλληνες. Κουκουνάρια : Ο Δίφιλος ο Σίφνιος λέγει ότι είναι θρεπτικά, μαλακώνουν τον λαιμό, και καθαρίζουν τους βρόγχους.
  Ο Μνησίθεος λέγει πως τρέφουν το σώμα είναι εύπεπτα και διουρητικά. Κουνουπίδι : καταγωγή του η Κύπρος, διαδόθηκε στους Έλληνες και Ρωμαίους.
Κυδώνια : καταγωγή ο Καύκασος και η Περσία.
  Οι Έλληνες το ονομάζουν απιδιά (αχλαδιά ) της Σιδώνας. Λάδι : οι Έλληνες μπορεί να χρησιμοποίησαν αργότερα από τους Αιγυπτίους, αλλά χρησιμοποίησαν ελαιόλαδο και όχι σουσαμόλαδο όπως οι Αιγύπτιοι.
Λαρινό : είναι το λαρδί.
Λάχανο : γνωστό από τους αρχαίους χρόνους.
Μανιτάρια : αυτοφυή στο χώμα και λίγα από αυτά φαγώσιμα. Μέλι : για τους Έλληνες οι τροφή των Θεών τους.
Μήλα : αναφέρονται από την προϊστορική εποχή.
Μηλίτης : γνωστή η παρασκευή του από την αρχαιότητα.
Μολόχα : Ο Δίφιλος ο Σιφναίος σημειώνει πως είναι εύχυμη, μαλακτική της τραχείας, είναι φάρμακο για τα νεφρά και δεν παχαίνει.
Μούρα : οι περισσότεροι έλληνες τα λένε Συκάμινα και μόνο οι Αλεξανδρινοί τα λένε Μούρα.
Μπύρα : το παλαιότερο και πιο διαδεδομένο ποτό στην αρχαιότητα.
Νεροσέλινα : Ο Σπεύσιππος λέει ότι το νεροσέλινο ή νεροκάρδαμο γίνεται μέσα στο νερό. Είναι νόστιμο και θρεπτικό αλλά είναι δύσπεπτο.
Ορεκτικά
  Ο Αθηναίος αναφέρει ως ορεκτικά : τη μολόχα, τα κολοκύθια, τα μανιτάρια, το νεροκάρδαμο, τα ύδνα, την τσουκνίδα, τα σπαράγγια, τα σαλιγκάρια, τους βολβούς, τις τσίχλες, τα κοτσύφια, τα σπουργίτια, τα χοιρινά μυαλά, τα λάδι, το γάρο, το ξίδι, τα αγγούρια, τα μαρούλια και την κινάρα (αγκινάρα). Παντζάρια : γνωστά από την αρχαιότητα στην Ελλάδα. Πιπέρι : Ο Θεόφραστος στο «Περί φυτών ιστορία» γράφει πως είναι καρπός φυτού που έχει τη μορφή κόκκου. Ραπανάκια : γνωστό στην αρχαία Ελλάδα από αρχαιοτάτων χρόνων.
  Ο Θεόφραστος στο στο «Περί φυτών ιστορίαι», αναφέρει ότι υπάρχουν πέντε είδη και πως έχουν λεία φύλλα, είναι δε γλυκύτατα.
Ρεβύθια : γνωστό στους προγόνους μας. Ο Κικέρων πήρε το όνομά του από μια ελιά που είχε στην μύτη του (Cicer = ρεβύθι).
Ροδάκινα : τα έφερε από την Περσία ο Μέγας Αλέξανδρος, καταγωγή του θεωρείται η Κίνα.
Σάκχαρον : η ζάχαρη που έφερε με την εκστρατεία του ο Μέγας Αλέξανδρος στην λεκάνη της Μεσογείου και την Αφρική από τις Ινδίες και την Περσία.
Σαλιγκάρι :  Ο Αριστοτέλης στο βιβλίο του «Περί μορίων ζώων» ότι τα σαλιγκάρια κυκλοφορούν από την άνοιξη μέχρι το φθινόπωρο.
  Ο Απολλόδωρος στο βιβλίο του των «Ετυμολογιών» λέει πως μερικά σαλιγκάρια είναι κωλυσίδειπνοι, γιατί εμποδίζουν τον δείπνο.
Σατύριον : φυτό ελληνικό, που η ονομασία του στην ελληνική γλώσσα καθιερώθηκε διεθνώς.
Σιτάρι : καλλιεργείται στην Ελλάδα από την νεολιθική εποχή. Σέλινο : στην αρχαία Ελλάδα χρησιμοποιείται στην ιατρική και την μαγειρική.
Σκόρδο :  Ο Ιπποκράτης το καθιέρωσε σαν φάρμακο.
Σταφύλια : υπάρχουν από την λίθινη εποχή στην Ελλάδα, στις ακτές της Μεσογείου και την Καύκασο.
Σύκα: γνωστό τους αρχαίους Έλληνες, καταγωγή του θεωρείται η Ανατολή.
Συκάμινα : η ελληνική ονομασία των μούρων (βλέπε μούρα).
Τυρί : στην αρχαία Ελλάδα πολλά γλυκίσματα είχαν σαν βάση το τυρί από κατσίκι και προβατίνες. Το σκληρό τυρί ήταν πολύ χρήσιμο στους στρατιώτες και τους ναυτικούς.
Ύδνα : (οι τρούφες) και αυτά φυτρώνουν χωρίς σπορά σε αμμώδης τόπους.
  Ο Δίφιλος λέει πως είναι δύσπεπτα.
   Υδρομέλι : πολύ αγαπητό στους αρχαίους Έλληνες, είχε σαν βάση το μέλι και το νερό. Ύσσωπος : αρωματικό φυτό της Μεσογείου, με γεύση πικρή και δυνατή μυρωδιά, χρησιμοποιήθηκε πολύ στην αρχαιότητα. Φακή : από την αρχαιότητα καλλιεργείται.
  Ο Κράτης ο Θηβαίος έλεγε : όταν στο πιάτο σου υπάρχει φακή, μην τρέχεις αμέσως να την φας, γιατί μας βάζεις σε μεγάλη διχόνοια. Φασόλια : ο Πολέμων λέει πως οι Λακεδαιμόνιοι τα προσέφεραν σαν είδος ξηρού καρπού. Χουρμάς : οι Έλληνες έβαζαν τους χουρμάδες σε σάλτσα για το κρέας και τα ψάρια, αλλά τους έτρωγαν και ως επιδόρπιο. Οι Έλληνες το ονόμασαν δάκτυλο, από το σχήμα του.
άρθρο του συγγραφέως Ομήρου Ερμείδη εις το περιοδικό «Ανεξήγητο» - 2005 [4 ενότητες -3η ]
http://pirforosellin.blogspot.gr/ - Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του και υπάρχει ενεργός σύνδεσμος(link ). Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.1672

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου