Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

Ο Μύρος και το ξωτικό η Μάϊρα - ΣΕΙΡΑ






Μια φορά και έναν καιρό, υπήρχε μια όμορφη πόλη η οποία ήταν κτισμένη επάνω σε ένα     λόφο. Η πόλη αυτή είχε κτιστεί από ένα παλαιό θεό, τον Πλούτωνα ο οποίος είχε έρθει από τα αστέρια του Άρεως, του έπειτα ονομαζόμενου Αιγόκερου. 

Κατέβηκε στην γη και φανερώθηκε στους ανθρώπους και στα πλάσματα του δάσους , για τους μάθει μυστικά της ζωής και το πως να ζουν μαζί  αρμονικά.  
Από την πόλη αυτή μπορούσες και έβλεπες  όλη την περιοχή.


Αυτή η πόλη βρισκόταν μισή μέρα απόσταση από την θάλασσα η οποία υπήρχε και ανατολικά αλλά και δυτικά της πόλεως αυτής, δηλαδή η πόλη βρισκόταν στο μέσον της αποστάσεως αυτής. 

Στην ουσία βρισκόταν επάνω σε μια λωρίδα γης ανάμεσα σε δυο θάλασσες, περιτριγυρισμένη από πυκνά δάση.  Δάση με πελώρια δέντρα, όπου η παράδοση λέει ότι ήταν αυτά που το ύψος τους φτάνει τα 100 μέτρα, και που υπάρχουν ακομα και σήμερα,και  τα ονομάζουν σεκόιες ή σεκόβιες.

Στην πόλη αυτή ζούσε κι ένας τεχνίτης,  ο Μύρος οποίος είχε μια ιδιαιτερότητα. Η ιδιαιτερότητα αυτή ήταν ότι,  ότι έφτιαχνε το έφτιαχνε για την αγαπημένη συντρόφια της βασιλικής οικογενείας της πόλεως που δεν ήταν άλλη από τα ξωτικά, τις νύμφες και τα πλάσματα που ζούσαν σε αυτό το δάσος, με τα πελώρια δέντρα. 



Ο τεχνίτης αυτός  έφτιαχνε τα ωραιότερα ρούχα, για όλα αυτά τα πλάσματα του δάσους.
Τα πλάσματα αυτά αγαπούσαν τον Μύρο,  ήταν ο δικός τους άνθρωπος, σαν να ήταν ο πατέρας τους, ένας είδος θεού, ο  προστάτης τους. Ήταν τόσο καλός όσο καλή ήταν και η δουλειά του. Είχε αποκτήσει τέτοια φήμη  που έρχονταν και από αλλά μέρη ξωτικά και νεράιδες να φτιάξουν το ρουχισμό τους, σε αυτόν.  
Όλα τα είδη των ξωτικών, των νεράιδων και των πλασμάτων του δάσους είτε ήσαν βασίλισσες, βασιλιάδες, ακόλουθοι ή προστάτες του δάσους έφτιαχναν τα ρούχα τους σ αυτόν .


Μια μέρα, καθώς έραβε ένα ρούχο για ένα νέο ξωτικό το όποιο θα έβγαινε από την πατρική του φώλια στην ζωή,  στο ρούχο αυτό έπεσε επάνω λίγο μύρο.
Το μύρο αυτό ήταν από ένα μικρό μπουκαλάκι που είχε φυλαγμένο στο μπαουλάκι του με τα πράγματα των προγόνων του.

Γιατί η δουλειά αυτή που έκανε με τα ξωτικά, τις νεράιδες, γενικά με τα πλάσματα του δάσους ήταν από πολλές γενιές πίσω στο χρόνο. Απλά όταν αναλάμβανε ο επόμενος γιος, επιβεβαιωνόταν από τον εκάστοτε βασιλιά ο οποίος με την σειρά του ενημέρωνε τον άρχοντα του δάσους.
Έτσι εκείνη την ημέρα έπρεπε να το ανοίξει και να προσφέρουν στον θεό του δάσους λίγο από αυτό το μύρο σε ανάμνηση της συμφωνίας της οικογενείας με τα πλάσματα αυτά αλλά και σε επιβεβαίωση από πλευράς τους ότι ήσαν ευχαριστημένα από την συμπεριφορά και την δουλειά του Μύρου.

Το ρούχο αυτό που είχε πέσει επάνω του το μύρο θα το έπαιρνε το νέο ξωτικό, αυτή η μικρούλα και νέα η οποία θα έβγαινε στην ζωή  του δάσους. 
Αυτό το ξωτικό μεγάλωνε σε μια οικογένεια επειδή η δική της οικογένεια είχε χαθεί σε κάποιο ατύχημα φοβερό που είχε βρει το δάσος, όταν είχαν προσπαθήσει να το κάψουν κάποιοι κακοί άρχοντες ενός άλλου τόπου.

Ο Μύρος θεώρησε ότι ίσως να ήταν γραφτό από τους θεούς να το πάρει αυτή που δεν είχε γονείς.
Γιατί ένα παλαιό γράμμα που είχε αφήσει ένας πρόγονός του στο μπαούλο που είχε, αναφεροταν σε μια παλια προφητεια που ελεγε οτι, όταν κάποτε έρθει ένα ξωτικό που θα είχε χάσει τους γονείς του στο μεγάλο κακό του δάσους, και θα φορέσει τα ρούχα εκείνα που θα έχουν ποτιστει  με το μαγικό άρωμα του μύρου,αυτό το ξωτικό θα είναι εκείνο που θα αλλάξει τα πράγματα στην ζωή και των δυο κοινωνιών. Των ανθρώπων και των πλασματων  του δάσους.

Το ξωτικό θα είναι γυναίκα και θα είναι εκείνη που θα επαναφέρει τον κόσμο των ανθρώπων και των πλασμάτων του δάσους στην παλαιά καλή τους συνύπαρξη όπου ζούσαν αρμονικά χωρίς ο ένας να προξενεί κακό στον άλλον. Στην αρχική περίοδο της δημιουργίας του κόσμου. 


Το σπίτι και ραφείο του Μύρου


Οι άνθρωποι θα επανέλθουν στην ισορροπημένη εκείνη εποχή όπου θα νοιάζονται ο ένας για τον άλλον, για τον διπλανό του, μακριά από εγωισμούς και προσωπικά συμφέροντα.

Σε λίγο χρονικό διάστημα θα έφθανε η μικρή, αυτό το νέο ξωτικό όπου θα φορούσε το μυρωμένο φόρεμα και θα επανέφερε σε ισορροπία την  ζωή των ανθρώπων του δάσους και των ανθρώπων της πόλεως.
Ο Μύρος περίμενε, η ημέρα αυτή είχε φθάσει. Περίμενε την νεράιδα που  είχε αναλάβει το μεγάλωμά της  και να της μάθει τα μυστικά όλων των πλασμάτων του δάσους, την Αγνή.

 Η Αγνή ήταν εκείνη η οποία την ετοίμασε για να βγει στην ζωή, ως ολοκληρωμένο ξωτικό.
 Μόλις φάνηκε στην είσοδο του εργαστηρίου του Μύρου, ο Μύρος κατάλαβε, ένοιωσε ότι έπρεπε να είναι αυτή που έλεγε το γράμμα από το παρελθόν των παππούδων του.

 Ήταν σαν να είχε ένα πρόσωπο αγγελικό, με καστανά μαλλιά, καστανομελί λαδί μάτια και μια ωραία πλεξούδα τα μαλλιά της που έπεφταν στον αριστερό της ώμο.
Σημάδι επίσης της μεγάλης καρδιάς που διέθετε, διότι αριστερά είναι η θέση της καρδιάς.

 Ο Μύρος τα είχε χάσει.

 Όμως είχε έρθει η ώρα να εκπληρωθεί αυτή η φράση του προγόνου  του, ήταν ενός είδους προφητείας.
Ήρθε η ώρα όπου θα επέστρεφε η χαρά στους ανθρώπους του βασιλείου και στους ανθρώπους του βασιλείου του δάσους.

 Με χαμηλωμένο το βλέμμα αποδίδοντας την ευγνωμοσύνη της, προς τον σχεδιαστή και δημιουργό του φορέματος της – τον κατασκευαστή της ενδυμασίας της ----- προχωρά προς αυτόν, τον Μύρο.

 Η νεράιδα αποκάλυψε τότε το μυστικό όνομα του ξωτικού, παρουσιάζοντάς  την στον Μύρο. Το όνομα σε κάθε νέο ξωτικό αποκαλυπτόταν όταν έφθανε η στιγμή να εξέλθει στην ζωή, και αποκαλυπτόταν από την νεράιδα η οποία αναλάμβανε την προετοιμασία της για την είσοδό της στην ζωή.
Οπότε η  Αγνή λέγει απευθυνόμενη στον Μύρο.
Μύρο να σου παρουσιάσω, το νέο ξωτικό :  

Η  Μάϊρα.....

Έσκυψε της φίλησε το χέρι, ο Μύρος και της έδωσε το μυρωμένο φόρεμα, λέγοντάς της :       -  Μάϊρα, οι θεοί έχουν  αποφασίσει εσύ θα είσαι αυτή που θα φέρεις την χαρά και το χαμόγελο στα χείλη όλων μας. Ανάμεσα στα πλάσματα του δάσους και τους ανθρώπους της πόλεως. 
Η Μάϊρα, υποκλίθηκε, το ευχαρίστησε και πήρε το φόρεμά της.

Πήγε στο δωμάτιο  όπου εκεί όλα τα ξωτικά και οι νεράιδες πήγαιναν και άφηναν την παλιά τους φορεσιά και φορούσαν αυτή που θα είχαν πλέον στην υπόλοιπη ζωή τους. Στην νέα τους ζωή. 
Έτσι και η  Μάϊρα άρχισε να φορά το μυρωμένο φόρεμά της.Μολις το φορεσε μια γαλάζια αύρα και το μαγικο αρωμα άρχισαν  να διαχέουν όλο τον χώρο, έπειτα απλώθηκαν  σε ολόκληρη την πόλη η οποία άρχισε γεμίζει με διάφορα χρώματα,μυρο, μουσικές, χαρούμενα πρόσωπα και χαμόγελα.
Η ώρα είχε φθάσει, σε λίγο άρχισαν να φθάνουν χορεύοντας και τα πλάσματα του δάσους, η Μάϊρα ήταν αυτή που έγραφαν τα παλαιά βιβλία, αυτή που έφερνε επιτέλους για τα επόμενα 333 χρόνια την χαρά και την ευτυχία στους ανθρώπους της πόλεως και στα πλάσματα  του δάσους
.
Τα χρώματα και το αρωμα είχαν πλημμυρίσει τα πάντα, την φύση, τις κατασκευές των ανθρώπων, τα πλάσματα του δάσους, τίποτε δεν είχε μείνει αμέτοχο σε όλη αυτή την επαναφορά των αρχικών χρωμάτων της δημιουργίας της φύσεως και της ζωής.
  
Τότε που είχε ανοίξει το Αυγό του Ορφέα και ξεκινούσε η ζωή στην γη. 
Ήταν η αρχή του χειμώνα, η ημέρα όπου ο ήλιος αρχίζει την δύσκολη πορεία του, και η μεγάλη γιορτή του επίσης.  Αυτή η γιορτή είναι τόσο μεγάλη και τόσο τρανή και γινεται κάθε 2.000 χρόνια.

 Όπου κάθε 2.000 χρόνια τα πράγματα ή θα βαδίσουν προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο για το επόμενο διάστημα.
Ευτυχώς εδώ είναι η περίπτωση όπου θα γίνουν προς το καλύτερο δυνατό.
Έτσι και τώρα ο Μύρος μάρτυρας, όπως και κάποιος πρόγονός του, ενός τέτοιου μεγάλου γεγονότος, όπως επίσης μάρτυρας και της γυναίκας -Ξωτικού που άνοιξε την πόρτα της ευτυχίας προς όλους…………
 Εδώ πλέον είστε και εσείς οι τυχεροί που γνωρίσατε αυτό το  σπουδαίο γεγονός, αυτό που μπορεί να σας δώσει χαρά για τα επόμενα 2.000 χρόνια..... ποιος ξέρει ....



Από το παιδικό διήγημα του Ομήρου Ερμείδη ¨Ο  Μύρος και το  ξωτικό η Μάϊρα.¨ Το παιδικό διήγημα θα υπάρχει και εις την ακόλουθο ιστοσελίδα της συνεργάτιδος μου Κας Μαρίας Λιάπη Δασκαλάκη : http://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache:AGcdzy8g2OkJ:xristoygennagiaolous.blogspot.com/+&cd=1&hl=el&ct=clnk&gl=gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου