Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου 2014

Καλπάζοντας με το πύρινο άρμα




Καλπάζοντας  με το  πύρινο   άρμα μου
λευκά  άλογα,  γαλάζιες  φτερούγες,
ουρλιαχτά, φωνές ψύχους από παντού.
Και η ύδραυλις στο απόγειό της.
Συνεχή  καλπασμός, οι πάγοι λυώνουν
και  'γω  επάνω στο άρμα μου όλο ανεβαίνω.
Κεραυνοί, πέτρες, κουρνιαχτός και βοή.
Όλοι ακολουθήστε, ουρλιαχτά παντού.
Τα μαλλιά μου πέφτουν στο μέτωπο,
ο ιδρώτας μου ανυπόφορος,
μα  εγώ συνεχίζω, έχω δρόμο πολύ.
Μια  άρπα  ξερρυθμίζεται από την  προσπάθεια
και  'γω  μέσα  από τα φώτα της  βραδιάς
αφήνομαι  στο γρύλλισμα των ήχων να με ταξιδεύουν.
Μονοκέρατα άλογα μπροστά μου, και  'γω  τ' ακολουθώ.
Το ξέρω πια, θα είσαι η μόνιμη σκιά μου.
Οι χορδές  εκφράζουν το απόβρασμα των ινών τους.
Από κάποια απόσταση αγναντεύω την όλη εικόνα,
είμαι κύριος της, μου είναι αρκετό.
Και συ κοιτάς τον ουρανό, μαζί μου.
Γαλάζια κύματα, γεμάτα ανταύγειες της ανατολής,
μαζί μου, στο στήριγμα των δρόμων μου.
Αγκαλιάζω αυτό που βρίσκεται μπροστά  μου,
κάλπασε και συ μαζί μου, με τα λευκά μονοκέρατα άλογα.
Έλα κοντά μου, θα δεις πως αυτό που έβλεπες από μακρυά
είναι αυτά που σκεπτόσουν  από μικρή όπως  και 'γω.
Κεραυνοβόλημα των εικόνων, γογγητό από τους ανθρώπους.
Στα έγκατα της ψυχής τους,
έχουν την αντοχή για το ταξίδι στο Σείριο.

Από την ποιητική συλλογή του Ομήρου Ερμείδη με τον τίτλο «Ο Αηρκλής στην αναμονή της Δηϊάνειρας έπειτα από 14.000 χρόνια».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου