Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014

Η Νεράιδα με τα πράσινα μάτια



Ταξιδεύοντας  μαζί  με τους  διάττοντες αστέρες
Στο απέραντο του Ουρανίου  θόλου
με  την   πολυχρωμία
της  πληθώρας  των  νεφελωμάτων
που  θυμίζουν  το γάλα που έπεσε
από το στήθος της Ήρας
όταν αντίκρυσε  τον Ηρακλή
να πίνει κρυφά
από το γάλα της.
Και  η σκέψη μου συνέχιζε
απλανής  μέσα  στο  χωρόχρονο.
Όταν αντίκρυσα ξάφνου
μια Νεράιδα.
Περπάτησε επάνω στην Γη
Πέφτοντας από ένα αστέρι
με αυτό ταξίδευε στον
χώρο και τον χρόνο.
Και μαγεμένος από την μορφή της
Και την αύρα της
Την ακολουθώ.
Νοιώθω το πρώτο της φιλί
Πριν τα χείλη της,
ακουμπήσουν τα δικά μου
κι την γλώσσα της  συλλάβει την δική μου.
Τα μάτια της
Μου δίνουν την ηρεμία, την γαλήνη
Κι ας είναι πράσινα.
Εδώ  πια δεν υπάρχει φαντασία κι όνειρο,
Απλά υπάρχει μόνο ... ΑΥΤΗ.

Από την ποιητική συλλογή του Ομήρου Ερμείδη με τον τίτλο Ο Αηρκλής στην αναμονή της Δηϊάνειρας έπειτα από 14.000 χρόνια

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου