Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2014

Πριν και μετά το Ολοκαύτωμα Εβραϊκοί αριθμοί πληθυσμού το 1933 και το 1948


 

Για πάνω από έναν αιώνα, το Εβραϊκό "World Almanac" έχει ευρέως θεωρηθεί ως η πιο αυθεντική πηγή για τους Εβραϊκούς αριθμούς του παγκόσμιου πληθυσμού. 
Ακαδημαϊκοί σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των συντακτών της εγκυκλοπαίδειας Britannica, το  χρησιμοποιούν και βασίζονται στην ακρίβεια αυτών των αριθμών. 
Εδώ είναι ότι το Παγκόσμιο Αλμανάκ του 1933 και του 1948 είχε να πει για τον παγκόσμιο πληθυσμό των Εβραίων.


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ALMANAC 1948


Με άλλα λόγια, σύμφωνα με το Παγκόσμιο Almanac ο παγκόσμιος πληθυσμός των εβραίων αυξήθηκε (!) Μεταξύ 1933 και 1948 από 15,315,000 στα 15,753,000. Αν η γερμανική κυβέρνηση υπό τον Αδόλφο Χίτλερ είχε - όπως ισχυρίζονται - δολοφονήσει έξι εκατομμύρια Εβραίους η  ζημία αυτή δεν αντικατοπτρίζεται στους Εβραϊκούς πληθυσμούς που αναφέρονται στο Παγκόσμιο αλμανάκ.

Οι υποψίες που θέτουν οι παραπάνω αριθμοί σχετικά με την ακρίβεια των ισχυρισμών που διατυπώθηκαν κατά της κυβέρνησης του Χίτλερ επιβεβαιώθηκαν από την επίσημη τρίτομη έκθεση της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού, που κυκλοφόρησε το 1948 στη Γενεύη, σύμφωνα με την οποία 271.304  κρατουμένων σε στρατόπεδα  συγκεντρώσεως  έχασαν τη ζωή τους υπό την Γερμανική διοίκηση και περίπου οι μισοί ήταν Εβραίοι.


Το άρθρο που ακολουθεί αναλύει περισσότερο το σπουδαίο αυτό θέμα.

Μια πραγματικά Αξιολόγηση του «Ολοκαυτώματος» από τον Ερυθρό Σταυρό

Οι Εβραίοι στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως : Δεν υπάρχουν ενδείξεις Γενοκτονίας

Υπάρχει μια έρευνα του Εβραϊκού ζητήματος στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου και οι συνθήκες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Γερμανίας που είναι σχεδόν μοναδική στην ειλικρίνεια και την αντικειμενικότητα της, η έκθεση των τριών τόμων της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού σχετικά με τις δραστηριότητες του κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, που δημοσιεύτηκε στην Γενεύη το 1948.

Αυτή η συνοπτική αναφορά από μια εντελώς ουδέτερη πηγή συνέβαλε και επέκτεινε τα ευρήματα των δύο προηγούμενων έργων: Έγγραφα σχετικά με τις δραστηριότητες της ICRC (ΔΕΕΣ- Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού) για τους πολίτες που κρατούνταν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία, 1939-1945 (Γενεύη, 1946), και της εργασίας Inter Arma Caritas, :του  ICRC κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (Γενεύη, 1947). Η ομάδα των συγγραφέων, με επικεφαλής τον Frédéric Siordet, εξήγησε στις πρώτες σελίδες της έκθεσης ότι ο σκοπός τους, σύμφωνα με την παράδοση του Ερυθρού Σταυρού, ήταν αυστηρή πολιτική ουδετερότητα, και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αξία της.

Η ΔΕΕΣ εφάρμοσε με επιτυχία την στρατιωτική σύμβαση του 1929 της Γενεύης, προκειμένου να αποκτήσει  πρόσβαση στους άμαχους φυλακισμένους που πραγματοποιήθηκε στην Κεντρική και τη Δυτική Ευρώπη από τις αρχές της Γερμανίας. Αντίθετα, η Διεθνής Επιτροπή Ερυθρού Σταυρού δεν της δόθηκε η δυνατότητα να της επιτραπεί οποιαδήποτε πρόσβαση στη Σοβιετική Ένωση, η οποία δεν είχε επικυρώσει τη Σύμβαση. Τα εκατομμύρια των πολιτικών και στρατιωτικών φυλακισμένων που πραγματοποιήθηκαν στην ΕΣΣΔ, των οποίων οι όροι κράτησης ήταν γνωστό ότι ήταν πολύ χειρότεροι καθώς επίσης ήταν εντελώς αποκομμένοι από κάθε διεθνή επαφή ή εποπτεία.

Η έκθεση του Ερυθρού Σταυρού έχει μεγάλη αξία διότι κατ 'αρχήν διευκρινίζει τις νόμιμες προϋποθέσεις υπό τις οποίες οι Εβραίοι συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, δηλαδή ως εχθροί και αλλοδαποί. Κατά την περιγραφή των δύο κατηγοριών των πολιτικών φυλακισμένων, η έκθεση διακρίνει τον δεύτερο τύπο ως «Οι άμαχοι που εκτοπίστηκαν για διοικητικούς λόγους (στα γερμανικά," Schutzhäftlinge"), οι οποίοι συνελήφθησαν για πολιτικά ή ρατσιστικά κίνητρα, διότι η παρουσία τους αποτελούσε κίνδυνο για το κράτος και τοις δυνάμεις κατοχής "(Vol. 111, σ. 73.). Τα πρόσωπα αυτά, συνεχίζει, "τοποθετήθηκαν στην ίδια μοίρα με πρόσωπα που συλλαμβάνονται ή φυλακίζονται με κανόνες κοινού δικαίου αλλά για λόγους ασφαλείας." (Σ. 74).

Η έκθεση αναγνωρίζει ότι οι Γερμανοί ήταν στην αρχή απρόθυμοι να επιτρέψουν την εποπτεία από τον Ερυθρό Σταυρό των ατόμων που κρατούνται για λόγους που αφορούσαν την ασφάλεια, αλλά από τα τέλη του 1942, η Διεθνής Επιτροπή Ερυθρού Σταυρού εξασφάλισε σημαντικές παραχωρήσεις από τη Γερμανία. Είχαν καταφέρει να τους επιτρέπεται να διανείμουν δέματα με τρόφιμα σε μεγάλα στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία από τον Αύγουστο του 1942, και "από το Φεβρουάριο του 1943 η παραχώρηση αυτή επεκτάθηκε σε όλα τα άλλα στρατόπεδα και φυλακές" (Vol. 111, σ. 78).. Η ΔΕΕΣ σύντομα απέκτησε επαφές με τους διοικητές των στρατοπέδων και ξεκίνησε ένα πρόγραμμα επισιτιστικής βοήθειας το οποίο συνέχισε να λειτουργεί μέχρι τους τελευταίους μήνες του 1945, πήρε βροχή από ευχαριστήριες επιστολές προερχόμενες από εβραίους φυλακισμένους.

Οι Εβραίοι ήταν αποδέκτες της βοηθείας του Ερυθρού Σταυρού

Η έκθεση αναφέρει ότι "Ότι περίπου 9.000 δέματα συσκευάζονταν καθημερινά. Από το φθινόπωρο του 1943 μέχρι το Μάιο του 1945, περίπου 1.112.000 δέματα συνολικού βάρους 4.500 τόνων στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως " (Τόμος ΙΙΙ, σελ.. 80 ). Εκτός από τα τρόφιμα, τα δέματα περιείχαν ρούχα και φαρμακευτικό υλικό. "Δέματα εστάλησαν στο Νταχάου, Μπούχενβαλντ, Sangerhausen, Sachsenhausen, Oranienburg, Flossenburg, Landsberg-am-Lech, Flöha, Ravensbrück, Hamburg-Neuengamme, Μαουτχάουζεν, Theresienstadt, Άουσβιτς, Μπέργκεν Μπέλσεν, σε στρατόπεδα κοντά στη Βιέννη και στην Κεντρική και Νότια Γερμανία. Οι κύριοι αποδέκτες ήταν Βέλγοι, Ολλανδοί, Γάλλοι, Έλληνες, Ιταλοί, Νορβηγοί, Πολωνοί και οι απάτριδες Εβραίοι "(Τόμος ΙΙΙ, σελ.. 83).

Κατά τη διάρκεια του πολέμου, «Η επιτροπή ήταν σε θέση να μεταφέρει και να διανέμει, με τη μορφή ανθρωπιστικής βοηθείας δέματα αξίας πάνω από είκοσι εκατομμύρια ελβετικά φράγκα που συλλέγονταν από εβραϊκές οργανώσεις κοινωνικής πρόνοιας σε όλο τον κόσμο, κυρίως από την Αμερικανική μεικτή επιτροπή διανομής της Νέας Υόρκης" (Τόμος Ι, σελ.. 644). Στην τελευταία αυτή οργάνωση, η Γερμανική κυβέρνηση επέτρεψε να διατηρεί γραφεία στο Βερολίνο μέχρι που οι ΗΠΑ μπήκαν στον πόλεμο. Η ΔΕΕΣ κατήγγειλε ότι η μεγαλύτερη παρεμπόδιση στη λειτουργία της τεράστιας αυτής  ανθρωπιστικής βοηθείας προς τους εβραίους φυλακισμένους δεν προήρχετο από τους Γερμανούς, αλλά από τον σφιχτό συμμαχικό αποκλεισμό της Ευρώπης. Οι περισσότερες από τις αγορές επισιτιστικής βοήθειας έγιναν στη Ρουμανία, την Ουγγαρία και τη Σλοβακία.

Η ΔΕΕΣ έκανε ειδικό έπαινο για τις φιλελεύθερες συνθήκες που επικρατούσαν στο Theresienstadt μέχρι τη στιγμή της τελευταίας επίσκεψης τους εκεί τον Απρίλιο του 1945. Αυτό το στρατόπεδο, όπου υπήρχαν περίπου 40.000 Εβραίοι που απελάθηκαν από διάφορες χώρες ήταν ένα σχετικά προνομιακό γκέτο" (Vol. III , σ.. 75). Σύμφωνα με την έκθεση, «Οι αντιπρόσωποι της επιτροπής μπόρεσαν να επισκεφθούν το στρατόπεδο στο Theresienstadt (Terezin), το οποίο χρησιμοποιείται αποκλειστικά για τους Εβραίους και διέπονται από ειδικούς όρους. Από τις πληροφορίες που συγκεντρώθηκαν από την Επιτροπή, αυτό το στρατόπεδο είχε ξεκινήσει ως ένα πείραμα από ορισμένους ηγέτες του Ράιχ ... Αυτοί οι ηγέτες επιθυμούσαν να δώσουν στους Εβραίους τα μέσα για τη δημιουργία μιας κοινωνικής ζωής σε μια πόλη με τη δική τους διοίκηση και έχοντας  σχεδόν πλήρη αυτονομία ... δύο μέλη της αποστολής της ΔΕΕΣ είχαν τη δυνατότητα να επισκεφθούν το στρατόπεδο στις 6 Απριλίου, 1945. Τα μέλη επιβεβαίωσαν την θετική εντύπωση που είχαν αποκτήσει στην πρώτη επίσκεψη "(Τόμος Ι, σελ.. 642).

Η ΔΕΕΣ είχε επίσης επαινέσει το καθεστώς του Ίον Αντονέσκου της φασιστικής Ρουμανίας όπου η Επιτροπή ήταν σε θέση να επεκτείνει την ανθρωπιστική βοήθεια στους 183.000 Ρουμάνους Εβραίους μέχρι τη στιγμή της Σοβιετικής κατοχής. Η ενίσχυση στη συνέχεια σταμάτησε, και η ΔΕΕΣ παραπονέθηκε πικρά ότι ουδέποτε κατόρθωσε "να στείλει οτιδήποτε βοήθεια, τίποτα απολύτως, στη Ρωσία" (Τόμος ΙΙ, σελ. 62.). 

Η ίδια κατάσταση επικράτησε σε πολλά από τα Γερμανικά στρατόπεδα μετά την «απελευθέρωση» τους από τους Ρώσους. Η ΔΕΕΣ δέχτηκε μεγάλη ροή αλληλογραφίας από το Άουσβιτς μέχρι την περίοδο της σοβιετικής κατοχής, όταν πολλοί από τους φυλακισμένους απελευθερώθηκαν και ήρθαν δυτικά. Αλλά οι προσπάθειες του Ερυθρού Σταυρού για να στείλει ανθρωπιστική βοήθεια σε εκείνους που παραμείναν στο Άουσβιτς κάτω από Σοβιετικό έλεγχο ήταν μάταιες. Ωστόσο, δέματα με τρόφιμα συνέχισαν να αποστέλλονται στην πρώην τροφίμους του Άουσβιτς που είχαν μεταφερθει σε δυτικά στρατόπεδα όπως Μπούχενβαλντ και Oranienburg.
.
Δεν υπάρχουν ενδείξεις Γενοκτονίας

Μία από τις πιο σημαντικές πτυχές της έκθεσης του Ερυθρού Σταυρού είναι ότι αποσαφηνίζει την πραγματική αιτία αυτών των θανάτων που σημειώθηκαν αναμφισβήτητα στα στρατόπεδα προς το τέλος του πολέμου. Λέει η έκθεση: «Στη χαοτική κατάσταση της Γερμανίας μετά την εισβολή κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών του πολέμου, τα στρατόπεδα δεν έλαβαν προμήθειες τροφίμων και η πείνα αύξησε τον αριθμό των θυμάτων. 

Η Γερμανική κυβέρνηση είχε θορυβηθεί από την κατάσταση αυτή, και επιτέλους. ενημέρωσε την ΔΕΕΣ την 1η Φεβρουαρίου του 1945 ... Τον Μάρτιο του 1945, οι συζητήσεις μεταξύ του Προέδρου του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού και του Διοικητού του SS Kaltenbrunner έδωσε ακόμα πιο αποφασιστικά αποτελέσματα. Ανθρωπιστική βοήθεια θα μπορούσε πλέον να διανέμεται από τη ΔΕΕΣ και επετράπη ένας εκπρόσωπος να παραμείνει σε κάθε στρατόπεδο ... "(Τόμος ΙΙΙ, σελ.. 83).

Σαφώς, οι Γερμανικές αρχές επέμειναν να ανακουφιστεί η δεινή κατάσταση όσο ήταν δυνατόν. Ο Ερυθρός Σταυρός είναι αρκετά σαφής, στην έκθεση του, δηλώνοντας ότι οι προμήθειες τροφίμων σταμάτησαν αυτή τη στιγμή, εξ αιτίας των συμμαχικών βομβαρδισμών εναντίον των γερμανικών μεταφορών, και προς το συμφέρον των φυλακισμένων Εβραίων είχαν διαμαρτυρηθεί την 15 Μάρτιου του 1944 εναντίον στις "βάρβαρες εναέριες πολεμικές επιχειρήσεις των Συμμάχων» ( Inter Arma Caritas, σ.. 78). Στις 2 Οκτωβρίου του 1944, η Διεθνής Επιτροπή Ερυθρού Σταυρού προειδοποίησε την Γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών για την επικείμενη κατάρρευση του Γερμανικού συστήματος μεταφορών, δηλώνοντας ότι οι συνθήκες λιμού για τους ανθρώπους σε όλη τη Γερμανία είχαν γίνει αναπόφευκτες.

Σε όσους ασχολούνται με αυτή την ολοκληρωμένη, τρίτομο έκθεση, είναι σημαντικό να τονιστεί ότι οι εκπρόσωποι του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού δεν βρήκαν κανένα αποδεικτικό στοιχείο να αποδεικνύει την ύπαρξη, στα στρατόπεδα του Άξονα στην κατεχόμενη Ευρώπη, μιας εσκεμμένης πολιτικής για να εξοντώσουν τους Εβραίους. Σε όλες τις 1.600 σελίδες της, η έκθεση δεν αναφέρει καν ένα τέτοιο πράγμα όπως ένα θάλαμο αερίων.  

Παραδέχεται ότι οι Εβραίοι, όπως και πολλές άλλες εθνικότητες, υπέστησαν σκληρές  κακουχίες και στερήσεις, αλλά η απόλυτη σιωπή (της έκθεσης), σχετικά με το θέμα της προγραμματισμένης εξόντωσης των Εβραίων, υποτίθεται, ότι είναι αρκετή διάψευση του μύθου των 6 εκατομμυρίων.  

Όπως και με τους εκπροσώπους του Βατικανού, με τους οποίους συνεργάστηκε, ο Ερυθρός Σταυρός δεν στάθηκε δυνατό να επιδοθεί σε ανεύθυνες κατηγορίες γενοκτονίας κάτι το οποίο είχε γίνει το θέμα της ημέρας. Όσον αφορά την πραγματική θνησιμότητα, η έκθεση επισημαίνει ότι οι περισσότεροι από τους Εβραίους γιατρούς, από τα στρατόπεδα, είχαν χρησιμοποιηθεί για την καταπολέμηση του τύφου, στο ανατολικό μέτωπο, και έτσι δεν ήταν διαθέσιμοι όταν ξέσπασαν οι επιδημίες τύφου στα στρατόπεδα το 1945 (Τόμος Ι, σελ. 204 κ.ε.). –

Παρεμπιπτόντως, συχνά ακούγεται ο ισχυρισμός, ότι μαζικές εκτελέσεις πραγματοποιήθηκαν σε θαλάμους αερίων, που πονηρά είχαν μετατραπεί ως ντους. Και πάλι, η έκθεση καθιστά άνευ νοήματος τον ισχυρισμό αυτό. «Δεν είναι μόνο οι θέσεις πλυσίματος, αλλά και οι εγκαταστάσεις για τα λουτρά, ντους και το πλυντήρια που επιθεωρήθηκαν από τους αντιπροσώπους μας. Συχνά είχαν αναλάβει δράση για να γίνουν οι εγκαταστάσεις  λιγότερο πρωτόγονες, να επισκευαστούν ή να μεγαλώνουν" (Τόμος ΙΙΙ, σελ.. 594 ).

Δεν είχαν όλοι φυλακιστεί

Ο τόμος ΙΙΙ της Έκθεσης του Ερυθρού Σταυρού, Κεφάλαιο 3 (Ι. Εβραϊκός άμαχος πληθυσμός) ασχολείται με τη "βοήθεια που παρέχεται στο Εβραϊκό τμήμα του ελεύθερου πληθυσμού," και σ’ αυτό το κεφάλαιο καθιστά αρκετά σαφές ότι σε καμία περίπτωση το σύνολο των Εβραίων της Ευρώπης είχε σταλεί σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά παρέμεινε, κάτω από ορισμένους περιορισμούς, ως μέρος της ελεύθερου άμαχου πληθυσμού. Αυτό έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την «πληρότητα» του υποτιθέμενου «προγράμματος εξόντωσης», και με την δήλωση στα πλαστά απομνημονεύματα του Höss ότι ο Άιχμαν είχε εμμονή με την σύλληψη "κάθε Εβραίου που θα μπορούσε να πέσει στα χέρια του."

Στη Σλοβακία, για παράδειγμα, όπου βοηθός του Άιχμαν, Dieter Wisliceny ήταν υπεύθυνος, η έκθεση αναφέρει ότι «Ένα μεγάλο μέρος της Εβραϊκής μειονότητας είχε άδεια παραμονής στη χώρα, και σε ορισμένες περιόδους η Σλοβακία θεωρούνταν συγκριτικά ένα ασφαλές καταφύγιο προσφύγων για Εβραίους, ειδικά για εκείνους που προέρχονταν από την Πολωνία. Εκείνοι που παρέμειναν στη Σλοβακία φαίνεται ότι είχαν, συγκριτικά, μια  σχετική ασφάλεια μέχρι το τέλος του Αυγούστου του 1944, όταν ένα ξεσήκωμα κατά των γερμανικών δυνάμεων πραγματοποιήθηκε. Ενώ είναι αλήθεια ότι ο νόμος της 15 Μαΐου 1942 είχε επιφέρει το εγκλεισμό αρκετών χιλιάδων Εβραίων, οι άνθρωποι αυτοί κρατηθήκαν σε στρατόπεδα όπου οι συνθήκες διαμονής και διατροφής ήταν ανεκτές, και όπου οι φυλακισμένοι είχαν τη δυνατότητα να προσφέρουν αμειβόμενη εργασία με όρους σχεδόν ανάλογους με αυτές της ελεύθερης αγοράς εργασίας " (Vol . I, σ.. 646).

Όχι μόνο μεγάλος αριθμός εκ των τριών εκατομμυρίων περίπου των Ευρωπαίων Εβραίων απέφυγε τον εγκλεισμό συνολικά, αλλά η μετανάστευση των Εβραίων συνεχίστηκε κατά την διάρκεια του πολέμου, γενικά δια μέσου της Ουγγαρίας, της Ρουμανίας και της Τουρκίας. Κατά ειρωνικό τρόπο, η μεταπολεμική μετανάστευσης των Εβραίων από τα υπό Γερμανική κατοχή εδάφη διευκολύνθηκε επίσης από το Ράιχ, όπως στην περίπτωση των Πολωνών Εβραίων που είχαν διαφύγει στη Γαλλία πριν από την κατοχή της. "Οι Εβραίοι από την Πολωνία, που, ενώ βρίσκονταν στη Γαλλία, είχε λάβει άδεια εισόδου στις Ηνωμένες Πολιτείες θεωρηθήκαν ότι είναι Αμερικανοί πολίτες από τις Γερμανικές κατοχικές αρχές, οι οποίες συμφώνησαν επιπλέον να αναγνωρίζουν την εγκυρότητα των περίπου 3  χιλιάδων διαβατηρίων που είχαν εκδοθεί  στους Εβραίους από τα προξενεία των χώρες της Νότιας Αμερικής "(Τόμος Ι, σελ.. 645)

Σαν μελλοντικοί πολίτες των ΗΠΑ, αυτοί οι Εβραίοι κρατηθήκαν στο στρατόπεδο Vittel στη νότια Γαλλία που χρησιμοποιούνταν  για Αμερικανούς αλλοδαπούς. Η μετανάστευση των Εβραίων της Ευρώπης από την Ουγγαρία, ιδίως προχώρησε κατά τη διάρκεια του πολέμου χωρίς να παρεμποδίζεται από τις γερμανικές αρχές. "Μέχρι το Μάρτιο του 1944», λέει η έκθεση του Ερυθρού Σταυρού, "οι Εβραίοι που είχαν το προνόμιο των θεωρήσεων για την Παλαιστίνη ήταν ελεύθεροι να φύγουν από την Ουγγαρία" (Τόμος Ι, σελ.. 648). Ακόμα και μετά την αντικατάσταση της κυβέρνησης του Horthy  το 1944 (μετά την προσπάθεια ανακωχής με τη Σοβιετική Ένωση), με μια κυβέρνηση που εξαρτιόνταν περισσότερο από Γερμανική αρχή, η μετανάστευση των Εβραίων συνεχίστηκε.

Η Επιτροπή εξασφάλισε τις δεσμεύσεις τόσο της Βρετανίας όσο και των ΗΠΑ  "να υποστηρίξουν με κάθε μέσο τη μετανάστευση των Εβραίων από την Ουγγαρία", και από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, η ΔΕΕΣ έλαβε ένα μήνυμα που αναφέρει ότι «Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών ... τώρα επαναλαμβάνει ρητά τη διαβεβαίωσή της ότι θα γίνουν διευθετήσεις για τη φροντίδα όλων των Εβραίων, που υπό τις παρούσες συνθήκες επιτρέπεται να φύγουν " (Τόμος Ι, σελ.. 649).

Ο Τσαρλς Μπίντερμαν συμφώνησε ότι στις δεκαεννέα περιπτώσεις που αναφερθήκαν(στο βιβλίο) «Έξι εκατομμύρια πραγματικά πέθαναν;" Τα αποσπάσματα από την έκθεση της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού σχετικά με τις δραστηριότητες του κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και Inter Arma Caritas (αυτό περιλαμβάνει το παραπάνω υλικό), "έγιναν με μεγάλη ακρίβεια."

Ένα απόσπασμα από το Charles Μπίντερμαν (εκπρόσωπος της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού και Διευθυντής του Ερυθρού Σταυρού Διεθνής Υπηρεσία Αναζητήσεων) ενόρκως στο Zündel Trial (9  10, 11 και 12 Φεβρουαρίου το 1988).

Το παραπάνω κείμενο είναι το κεφάλαιο εννέα από το βιβλίο του Richard Harwood: 
"Did Six Million Really Die?".( «Έξι εκατομμύρια πραγματικά πέθαναν ;")http://vho.org/aaargh/fran/livres5/harwoodeng.pdf

Το βιβλίο είναι γραμμένο στη Αγγλική και μπορείτε να το κατεβάσετε δωρεάν σε PDF.
Αναρτήθηκε από Το Φανάρι στις 6/05/2014 06:37:00 μ.μ. 
πηγή :  http://tofanari.blogspot.gr/2014/06/1933-1948.html

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου